Diego Simeone
| Pełne imię i nazwisko |
Diego Pablo Simeone González | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
28 kwietnia 1970 | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Wzrost |
177 cm | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Pozycja | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Informacje klubowe | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Klub | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Kariera seniorska[a] | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Kariera reprezentacyjna | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Kariera trenerska | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Dorobek medalowy | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Diego Pablo Simeone González (ur. 28 kwietnia 1970 w Buenos Aires) – argentyński piłkarz, środkowy lub defensywny pomocnik, a także trener. Od grudnia 2011 szkoleniowiec Atlético Madryt.
Jest ojcem Giovanniego Simeone, Guliano Simeone – oraz Gianluki Simeone – również piłkarzy.
Przydomek Cholo wziął się z powodu podobieństwa w stylu gry z Carmelo Simeone (zbieżność nazwisk przypadkowa), który również nosił ten przydomek[1].
Kariera zawodnicza
[edytuj | edytuj kod]Karierę zawodową rozpoczął w 1987 jako piłkarz Vélez Sársfield.
W 1990 wyjechał do Europy i przez dwa sezony bronił barw włoskiej Pisy. W latach 1992–1997 był zawodnikiem dwóch hiszpańskich klubów, najpierw Sevilli, a następnie Atlético Madryt. Wraz z Atlético, wywalczył w 1996, dwa najważniejsze krajowe trofea – tytuł mistrza Hiszpanii i Puchar Hiszpanii.
W 1997 wrócił do ligi włoskiej – na dwa lata został piłkarzem mediolańskiego Interu (zdobyty Puchar UEFA w 1998), by w 1999 przejść do stołecznego Lazio. Z rzymskim klubem wywalczył Superpuchar Europy w 1999, a w następnym sezonie wszystkie krajowe tytuły – mistrzostwo kraju, Puchar Włoch i Superpuchar Włoch. W 2003 ponownie związał się z Atlético, którego barw bronił do 2005 roku.
Karierę zakończył w argentyńskim Racing Club Avellaneda[2], w lutym 2006 roku, po czym został pierwszym trenerem tego zespołu[3].
Kariera reprezentacyjna
[edytuj | edytuj kod]W reprezentacji Argentyny zadebiutował 14 lipca 1988 w meczu z Australią[4], stałe miejsce w składzie wywalczył jednak dopiero w 1991. Brał udział w trzech turniejach mistrzostw świata (1994, 1998, 2002), jednak bez sukcesów – Argentyna w tych edycjach dochodziła najdalej do ćwierćfinału. Argentyńczyk dał się zapamiętać jako uczestnik scysji z Davidem Beckhamem podczas meczu Argentyny z Anglią na Mistrzostwach Świata 1998, w wyniku której Anglik został wyrzucony z boiska.
Z reprezentacją dwukrotnie wygrywał turniej Copa América (1991 i 1993), wywalczył także srebrny medal olimpijski w Atlancie (był jednym z trzech starszych zawodników w kadrze zespołu młodzieżowego).
Reprezentacyjna karierę zakończył po nieudanych dla Argentyny Mistrzostwach Świata 2002, z bilansem 106 spotkań i 11 goli.
Kariera trenerska
[edytuj | edytuj kod]Pierwszym prowadzonym przez Simeone klubem był Racing Club Avellanda. W latach 2006–2007 prowadził Estudiantes La Plata[5], zdobywając z klubem, mistrzostwo Argentyny (Apertura 2006)[6]. Od grudnia 2007, przez rok był trenerem River Plate[7][8]. Później krótko i bez sukcesów prowadził San Lorenzo[9], Racing Club Avellanda[10] i włoską Catanię[11][12].
W 23 grudnia 2011 został wybrany na trenera Atletico Madryt[13]. Pół roku później, zdobył z klubem puchar Ligi Europy. W finale Madrytczycy pokonali Athletic Bilbao (3:0). Simeone został trzecim człowiekiem w historii, który najpierw wygrał Puchar UEFA jako piłkarz (w barwach Interu Mediolan), a potem jako trener.
31 sierpnia 2012 zdobył Superpuchar Europy po pokonaniu londyńskiej Chelsea (4-1). W kolejnym sezonie wygrał Puchar Króla, po pokonaniu w finale Realu Madryt (2:1) na Estadio Santiago Bernabeu. Sezon 2013/14 najbardziej obfitował w sukcesy. Stołeczny klub zdobył mistrzostwo Hiszpanii i doszedł do finału Ligi Mistrzów, który przegrał po dogrywce. Dwa lata później, ponownie zagrał w finale Ligi Mistrzów i po raz drugi przegrywając z Realem Madryt, tym razem po rzutach karnych. W maju 2018, po raz drugi sięgnął po trofeum Ligi Europy, zwyciężając w finałowym spotkaniu Olympique Marsylia (3-0)[14]. W maju 2021 po rozegraniu ostatniego meczu sezonu 2020/2021 zdobył Mistrzostwo Hiszpanii[15].
W listopadzie 2023 roku, Diego Simeone parafował nową umowę z Atletico Madryt, na mocy której będzie związany z ekipą Los Rojiblancos do 30 czerwca 2027 roku[16].
Życie prywatne
[edytuj | edytuj kod]Dwukrotnie żonaty, ma trzech synów: Giovanni, Gianluca, Giuliano i dwie córki Francesca oraz Valentina. Synowie zawodowo grają w piłkę nożną, Giovanni Simeone, jest piłkarzem SSC Napoli, a drugi, Giuliano Simeone, jest piłkarzem Atletico Madrid[17] trzeci syn Gianluca Simeone gra w Rayo Majadahonda.
Sukcesy
[edytuj | edytuj kod]Zawodnicze
[edytuj | edytuj kod]- Atlético Madrid
- Primier Division: 1995/96
- Copa Del Rey: 1996
- Inter Mediolan
- Puchar UEFA: 1997/98
- Lazio
- Mistrzostwo Włoch: 1999/00
- Puchar Włoch: 1999/00
- Superpuchar Włoch: 2000
- Superpuchar Europy: 1999
- Reprezentacja Argentyny
- Puchar Konfederacji: 1992
- Copa América: 1991, 1993
- srebrny medal na Letnich Igrzyskach Olimpijskich: 1996
Szkoleniowe
[edytuj | edytuj kod]- Estudiantes La Plata
- Primiera Division: 2006/2007
- River Plate
- Primiera Division: 2008/2009
- Atlético Madryt
- Liga Europy UEFA: 2011/2012, 2017/2018
- Superpuchar Europy: 2012, 2018
- Copa Del Rey: 2013
- Superpuchar Hiszpanii: 2014
- Primiera Division: 2013/2014, 2020/2021
- finalista Ligi Mistrzów: 2013/14, 2015/16
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Diario Deportivo Olé – El más odiado, el más bancado [online], edant.ole.com.ar [dostęp 2017-01-03] [zarchiwizowane z adresu 2016-01-16].
- ↑ Agencias, Diego Simeone pierde en su debut con Racing [online], Diario AS, 12 lutego 2005 [dostęp 2026-01-25] (hiszp.).
- ↑ CNN.com – Simeone will become Racing's coach – Feb 7, 2006 [online], edition.cnn.com [dostęp 2026-01-25].
- ↑ Diego Pablo Simeone – Century of International Appearances.
- ↑ Simeone asume como DT de Estudiantes de La Plata [online], Emol, 18 maja 2006 [dostęp 2026-01-25] (hiszp.).
- ↑ Cudotwórca Simeone [online], Przegląd Sportowy Onet [dostęp 2026-01-25].
- ↑ Simeone, nuevo entrenador de River | Fútbol | deportes | elmundo.es [online], www.elmundo.es [dostęp 2026-01-25].
- ↑ River Plate: démission de Diego Simeone, „La Presse”, 7 listopada 2008 [dostęp 2026-01-25] (fr.).
- ↑ Seguir, Simeone empezó su ciclo en San Lorenzo [online], infobae, 30 października 2017 [dostęp 2026-01-25] (hiszp.).
- ↑ Diego Simeone resigns as coach of Racing Club [online], www.foxsports.com [dostęp 2026-01-25] (ang.).
- ↑ World Soccer, Catania appoint Simeone [online], World Soccer, 19 stycznia 2011 [dostęp 2026-01-25] (ang.).
- ↑ Simeone leaves as coach of Catania [online], TimesLIVE, 2 czerwca 2011 [dostęp 2026-01-25] (ang.).
- ↑ Aleksandra Sonsalla, Simeone trenerem Atletico [online], iGol.pl, 23 grudnia 2011 [dostęp 2021-03-23] (pol.).
- ↑ Liga Europy: Atletico rozbiło Olympique. Przypomnienie finału sprzed roku (WIDEO) – Polsat Sport [online], www.polsatsport.pl [dostęp 2021-03-23] (pol.).
- ↑ Atletico Madryt mistrzem Hiszpanii [online], www.rmf24.pl [dostęp 2021-05-29] (pol.).
- ↑ https://atleticomadryt.pl/oficjalnie-simeone-w-atletico-do-2027-roku/
- ↑ Instagram [online], www.instagram.com [dostęp 2025-03-29].
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Statystyki na FutbolXXI.com (hiszp.)
- Statystyki na Futbol Factory. futbolfactory.futbolweb.net. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-10-20)]. (hiszp.).
- Diego Simeone w bazie National Football Teams (ang.)
- Diego Simeone, [w:] baza Transfermarkt (trenerzy) [dostęp 2020-11-21].
- Reprezentanci Argentyny w piłce nożnej
- Argentyńscy medaliści olimpijscy
- Argentyńscy trenerzy piłkarscy
- Piłkarze CA Vélez Sarsfield
- Piłkarze Pisy SC
- Piłkarze Sevilli FC
- Piłkarze Atlético Madryt
- Piłkarze Interu Mediolan
- Piłkarze S.S. Lazio
- Piłkarze Racing Club de Avellaneda
- Trenerzy piłkarzy Racing Club de Avellaneda
- Trenerzy piłkarzy Estudiantes La Plata
- Trenerzy piłkarzy CA River Plate
- Trenerzy piłkarzy CA San Lorenzo de Almagro
- Trenerzy piłkarzy Calcio Catania
- Trenerzy piłkarzy Atlético Madryt
- Trenerzy zdobywców Pucharu UEFA i Ligi Europy UEFA
- Uczestnicy Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej 1994
- Uczestnicy Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej 1998
- Uczestnicy Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej 2002
- Uczestnicy Pucharu Konfederacji w piłce nożnej 1992
- Uczestnicy Copa América 1991
- Uczestnicy Copa América 1993
- Uczestnicy Copa América 1995
- Uczestnicy Copa América 1999
- Medaliści Letnich Igrzysk Olimpijskich 1996
- Piłkarze ze 100 i więcej występami w reprezentacji
- Urodzeni w 1970
- Zdobywcy Copa América
- Zdobywcy Pucharu Konfederacji w piłce nożnej
- Ludzie urodzeni w Buenos Aires
- Uczestnicy Mistrzostw Świata U-20 w Piłce Nożnej 1989