Przejdź do zawartości

Muzyka pop

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Pop
Pochodzenie

country[1], rock and roll[1], jazz, folk[1], disco[2], muzyka taneczna, pop tradycyjny[3], soul[1]

Czas i miejsce powstania

lata 60. XX wieku[4], Stany Zjednoczone, Wielka Brytania

Instrumenty

gitara, gitara basowa, perkusja, instrumenty klawiszowe

Podgatunki
synth pop, brit pop, indie pop, twee pop, jangle pop, pop symfoniczny, noise pop, power pop, avant-pop
Podgatunki powstałe z połączenia z innym stylem muzycznym
dream pop, pop-rock, pop punk, country pop
Style regionalne
j-pop, k-pop, c-pop, t-pop
Image
Michaela Jacksona nazywa się królem popu
Image
Madonna określana jest mianem królowej popu
Image
Britney Spears jest nazywana księżniczką popu

Muzyka pop (lub po prostu pop) – wieloznaczny termin określający dzieła popularnej muzyki rozrywkowej[4] w charakterze zarówno zjawiska kulturalno-społecznego, jak i odrębnego nurtu bądź gatunku muzycznego. W najszerszym sensie oznaczający każdy rodzaj muzyki rozrywkowej niezależnie od jej charakteru[5].

Cechy charakterystyczne muzyki pop to zazwyczaj powtarzające się refreny i chwytliwe motywy, piosenki o krótkiej lub średniej długości napisane w podstawowym formacie (często struktura zwrotka-refren) oraz rytmy lub tempa, do których można łatwo tańczyć. Duża część muzyki pop czerpie również elementy z innych stylów, takich jak rock, hip-hop, urban, muzyka taneczna, muzyka latynoska i country.

Definicja

[edytuj | edytuj kod]

Encyklopedia wydawnictwa Kluszczyński z 2009 roku definiuje muzykę pop jako rytmiczną muzykę instrumentalno-wokalną, często o charakterze tanecznym, utrzymaną w tonacjach durowych o prostej strukturze rytmicznej i melodycznej z powierzchownymi zapożyczeniami z różnych stylów muzycznych tworzonej w celach komercyjnych[6], natomiast encyklopedia wydawnictwa PWN definiuje muzykę pop jako każdy rodzaj muzyki rozrywkowej[4].

W węższym zakresie popem nazywa się bardziej „miękki” i nastawiony na masowego odbiorcę odłam muzyki rockowej, charakteryzujący się prostotą, melodyjnością i szerszym niż w klasycznej muzyce rockowej użyciem syntezatorów i studyjnych technik nagraniowych[7].

Często style popowe są „łagodniejszymi” odmianami pierwotnych stylów wyrosłych z różnych odmian muzyki rozrywkowej (nie tylko rockowej), lub kombinacjami tych odmian tak zestawianymi, aby usunąć brzmienia nietolerowane w danym momencie przez większość potencjalnych słuchaczy, oraz aby zachować brzmienia, które są aktualnie modne.

Charakterystyka

[edytuj | edytuj kod]

Typowy utwór muzyki pop zazwyczaj składa się ze stosunkowo krótkich partii muzycznych granych na gitarze elektrycznej, brzmieniu basu, perkusji i wokalu oraz bardzo chwytliwym refrenem i zapożyczeniami z innych stylów muzycznych[5].

Głównym nośnikiem muzyki pop jest piosenka, trwająca zazwyczaj od dwóch i pół do trzech i pół minuty, charakteryzująca się spójnym i wyraźnym elementem rytmicznym, popularnym stylem oraz prostą, tradycyjną strukturą[8]. Budowa wielu popularnych utworów opiera się na zwrotce i refrenie, przy czym refren służy jako ta część ścieżki, która ma zapadać w ucho poprzez proste powtórzenia, zarówno muzyczne, jak i tekstowe. Refren jest często punktem kulminacyjnym, do którego dąży muzyka, i nierzadko poprzedza go tzw. „drop”, w którym sekcja basu i perkusji na chwilę milknie[9]. Typowe warianty obejmują formę zwrotka-refren oraz formę trzydziestodwutaktową, z naciskiem na melodie i chwytliwe hooki, a także refren, który kontrastuje z resztą utworu pod względem melodycznym, rytmicznym i harmonicznym. Bit oraz melodie są zazwyczaj proste, z ograniczonym akompaniamentem harmonicznym[10]. Teksty współczesnych piosenek pop koncentrują się zazwyczaj na prostych tematach – często na miłości i związkach romantycznych – choć zdarzają się od tego istotne wyjątki[11].

Harmonia i progresje akordów w muzyce pop często opierają się na klasycznej europejskiej tonalności, tyle że w uproszczonej formie[12]. Do stereotypowych rozwiązań należą harmonie w stylu kwartetu barbershopowego (np. ii – V – I) oraz harmonie inspirowane skalą bluesową. Między połową lat 50. a końcem lat 70. nastąpiło osłabienie wpływu tradycyjnego postrzegania koła kwintowego, w tym mniejsza dominacja funkcji dominanty[12].

W październiku 2023 roku magazyn Billboard sporządził listę „500 najlepszych piosenek pop”. Przy tej okazji zauważono trudność w zdefiniowaniu, czym właściwie jest „piosenka pop”[13]:

Jednym z powodów, dla których pop może być trudny do podsumowania, jest brak realnej definicji dźwiękowej czy muzycznej. Istnieją wspólne elementy wielu największych przebojów, ale w ostatecznym rozrachunku „pop” oznacza przede wszystkim to, co popularne, i niemal każda piosenka, która zyska wystarczającą popularność... może zostać uznana za utwór popowy.

Podgatunki i style muzyki pop

[edytuj | edytuj kod]

Rozwój muzyki pop spowodował wykształcenie w jej ramach wielu różnorodnych stylów muzycznych, takich jak:

Praktycznie każdy gatunek muzyki rozrywkowej posiada swój popularny, komercyjny nurt, można więc wyróżniać takie style jak:

W zasadzie każda kultura muzyczna wykształciła swoją wersję muzyki pop. Można więc wyróżnić takie style jak m.in.:

Podsumowanie

[edytuj | edytuj kod]

Pop wykształcił szereg specyficznych dla siebie zjawisk związanych z kulturą masową, takich jak:

Z powodu wykrystalizowania się terminu „muzyka popowa” nastąpiło oddzielenie znaczeniowe tego terminu od terminu „muzyka rozrywkowa”, gdyż ten ostatni obejmuje zakres zarówno szerszy, jak i nieco inny, zajmując się w mniejszym stopniu odmianami o silnie rockowym pochodzeniu, za to nawiązując nawet do najbardziej lekkich odmian muzyki poważnej. Wychodzącym z użycia synonimem muzyki popowej jest termin „muzyka estradowa”.

Z powodu powyższych niejasności zaczęto również stosować określenie pop tradycyjny lub muzyka środka na określenie stylów muzyki popularnej powstałych przed epoką rock’n’rolla.

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. 1 2 3 4 Rock i pop. Świat Wiedzy”, s. 238, 1997. ISSN 1426-1375.
  2. https://kursnamuzyke.pl/muzyka-pop-od-fenomenu-do-uniwersalnej-sily/
  3. Traditional pop [online], AllMusic [dostęp 2016-09-10] (ang.).
  4. 1 2 3 pop music, [w:] Encyklopedia PWN [online], Wydawnictwo Naukowe PWN [dostęp 2014-06-29].
  5. 1 2 Bill Lamb: What Is Pop Music?. about.com. [dostęp 2013-06-04]. (ang.).
  6. pop. W: Encyklopedia Powszechna. T. 9. Kraków: Kluszczyński, 2009, s. 380. ISBN 978-83-61923-71-8.
  7. Pop. muzolandia.pl. [dostęp 2013-12-31].
  8. Walter Everett, Expression in Pop-rock Music: Critical and Analytical Essays, Taylor & Francis, 2000, ISBN 978-0415979580 (ang.).
  9. Dr Justin Wildridge, Characteristics of Pop Music: An Introduction [online], CMUSE, 9 grudnia 2019 [dostęp 2026-04-04] (ang.).
  10. Volkmar Kramarz, The Pop Formulas: Harmonic Tools of the Hit Makers, Voggenreiter, 1 listopada 2007, ISBN 978-3802406201 (ang.).
  11. Simon Frith, Will Straw, John Street, The Cambridge companion to pop and rock, New York : Cambridge University Press, 2001, ISBN 978-0-521-55369-8.
  12. 1 2 Peter Winkler, Toward a theory of pop harmony, 1978, s. 3–26 (ang.).
  13. Rania Aniftos i inni, The 500 Best Pop Songs: Staff List [online], Billboard, 19 października 2023 [dostęp 2026-04-04] (ang.).
  14. avant-pop na epitonic.com.
  15. Brit pop. AllMusic. [dostęp 2015-03-14]. (ang.).
  16. Dream pop. AllMusic. [dostęp 2015-03-14]. (ang.).
  17. Indie pop. AllMusic. [dostęp 2015-03-14]. (ang.).
  18. Jangle Pop. AllMusic. [dostęp 2015-03-14]. (ang.).
  19. Noise pop. AllMusic. [dostęp 2015-03-14]. (ang.).
  20. Moore, Allan (2004), Jethro Tull’s Aqualung, Bloomsbury Publishing, ISBN 978-1-4411-1315-3 (ang.).
  21. Psychedelic-pop. AllMusic. [dostęp 2015-03-14]. (ang.).
  22. Power pop. AllMusic. [dostęp 2015-03-14]. (ang.).
  23. Synth pop. AllMusic. [dostęp 2015-01-07]. (ang.).
  24. Twee pop. AllMusic. [dostęp 2015-03-14]. (ang.).
  25. Country-pop. AllMusic. [dostęp 2015-03-14]. (ang.).
  26. Dance-pop. AllMusic. [dostęp 2012-07-28]. (ang.).
  27. Pop-Metal. AllMusic. [dostęp 2012-07-28]. (ang.).
  28. Punk-pop. AllMusic. [dostęp 2015-03-14]. (ang.).
  29. L. Starr and C. Waterman, American Popular Music, Oxford: Oxford University Press, 2007, ISBN 0-19-530053-X [dostęp 2015-12-02] [zarchiwizowane z adresu 2011-02-17] (ang.).
  30. Pop-Rap. AllMusic. [dostęp 2014-12-21]. (ang.).
  31. Afro-Pop. AllMusic. [dostęp 2014-12-21]. (ang.).
  32. C-Pop. AllMusic. [dostęp 2014-12-21]. (ang.).
  33. Indipop. AllMusic. [dostęp 2014-12-21]. (ang.).
  34. J-Pop. AllMusic. [dostęp 2014-12-21]. (ang.).
  35. Korean Pop. AllMusic. [dostęp 2014-12-21]. (ang.).
  36. Latin Pop. AllMusic. [dostęp 2014-12-21]. (ang.).
  37. Thai Pop. AllMusic. [dostęp 2023-09-16]. (ang.).