Прометиум

Прометиум (₆₁Pm)
	Спектрални линии на прометиумот
Општи својства
Име и симбол	прометиум (Pm)
Изглед	метален
Прометиумот во периодниот систем
	неодиум ← прометиум → самариум
Атомски број	61
Стандардна атомска тежина (Ar)	[145]
Категорија	лантаноид
Група и блок	група б.б., f-блок
Периода	VI периода
Електронска конфигурација	[Xe] 4f5 6s2
по обвивка	2, 8, 18, 23, 8, 2
Физички својства
Фаза	цврста
Точка на топење	1315 K (1042 °C)
Точка на вриење	3273 K (3000 °C)
Густина близу с.т.	7,26 г/см3
Топлина на топење	7,13 kJ/mol
Топлина на испарување	289 kJ/mol
Атомски својства
Оксидациони степени	3, 2 (благо базен оксид)
Електронегативност	Полингова скала: 1,13 (?)
Енергии на јонизација	I: 540 kJ/mol ; II: 1050 kJ/mol ; II: 2150 kJ/mol
Атомски полупречник	емпириски: 183 пм
Ковалентен полупречник	199 пм
	Спектрални линии на прометиум
Разни податоци
Кристална структура	двојно шестаголна збиена (дшаз)
Топлинско ширење	9,0 µм/(m·K) (при с.т.)
Топлинска спроводливост	17,9 W/(m·K)
Електрична отпорност	проц. 0,75 µΩ·m (при с.т.)
Магнетно подредување	парамагнетно
Модул на растегливост	α-облик: проц. 46 GPa
Модул на смолкнување	α-облик: проц. 18 GPa
Модул на збивливост	α-облик: проц. 33 GPa
Поасонов сооднос	α-облик: проц. 0.28
CAS-број	7440-12-2
Историја
Откриен	Ву Ѓенсјунг, Емилио Сегре, Ханс Бете (1942)
Првпат издвоен	Чарлс Корјел, Џејкоб Марински, Лоренс Гленденин, Харолд Рихтер (1945)
Именуван од	Грејс Мери Корјел (1945)
Најстабилни изотопи
	Главна статија: Изотопи на прометиумот
	преглед; разговор; уреди; \| наводи \| Википодатоци

Прометиум (Pm, лат. promethium) — лантаноид.^[3]^[4] Името го добил според личноста од старогрчка митологија. Прометиум е застапен во Земјината кора само во траги при рудите на уран.

Извори

↑ http://www.owlnet.rice.edu/~msci301/ThermalExpansion.pdf
↑ Magnetic susceptibility of the elements and inorganic compounds, in Handbook of Chemistry and Physics 81st edition, CRC press.
↑ Housecroft C. E., Sharpe A. G. (2008). Inorganic Chemistry (3rd ed.). Prentice Hall. ISBN 978-0131755536.
↑ Parkes, G.D. & Phil, D. (1973). Melorova moderna neorganska hemija. Beograd: Naučna knjiga.

[1] ttp://www.owlnet.rice.edu/~msci301/ThermalExpansion.pdf

[magnet-2] Magnetic susceptibility of the elements and inorganic compounds, in Handbook of Chemistry and Physics 81st edition, CRC press.

[3] Housecroft C. E., Sharpe A. G. (2008). Inorganic Chemistry (3rd ed.). Prentice Hall. ISBN 978-0131755536.

[4] Parkes, G.D. & Phil, D. (1973). Melorova moderna neorganska hemija. Beograd: Naučna knjiga.

[1]

[2]

[3]

[4]