British Home Championship

British Home Championship (zwany także Home International Championship) – seria turniejów piłkarskich między narodowymi reprezentacjami z Wielkiej Brytanii. Jego pierwszą edycję zorganizowano w 1884 roku. Uczestniczyły w nim cztery reprezentacje: Anglii, Szkocji, Walii i Irlandii. Ostatnia, jak dotąd, edycja turnieju miała miejsce w 1984.

Historia

Reguły gry w piłkę nożną spisano w 1864 r., a już w 1872 odbył się pierwszy, oficjalny międzypaństwowy mecz między Anglią a Szkocją. Od tego czasu popularność piłki nożnej na Wyspach Brytyjskich systematycznie rosła, a reprezentacje Home Nations grały ze sobą regularne mecze towarzyskie. Jednak, mimo spisania reguł gry, każdy kraj posiadał własne, specyficzne zwyczaje, co znacznie utrudniało rozgrywanie sparingów – kiedy w Anglii jakieś zagranie uważano za przewinienie, w Szkocji było dozwolone. Aby zapobiec takiej sytuacji przedstawiciele czterech brytyjskich federacji spotkali się 6 grudnia 1882 w Manchesterze. Ujednolicono wówczas zasady gry, jednocześnie powołując do życia International Football Association Board, która miała od tej pory rozstrzygać spory dotyczące przepisów. Dodatkowo, podczas tego spotkania przedstawiciele Anglii, Szkocji, Walii i Irlandii postanowili sformalizować mecze między swoimi krajami. Tak narodziły się Brytyjskie Mistrzostwa.

Pierwszą edycję turnieju rozegrano w roku 1884. W pierwszym meczu Szkoci pokonali na wyjeździe Irlandię 5:0. Dobrą passę utrzymali przez całe mistrzostwa i zostali ich pierwszymi zwycięzcami. Kolejne edycje organizowano rokrocznie, aż do 1984, kiedy to federacje uznały, że idea Brytyjskich Mistrzostw straciła sens. Było to spowodowane znaczną stratą znaczenia turnieju, wskutek powstania Mistrzostw Świata i Mistrzostw Europy. Warto nadmienić, że dwie edycje turnieju (1950 i 1954) spełniały role eliminacji do Mistrzostw Świata, a dwie inne (1967 i 1968) były grupą eliminacyjną Mistrzostw Europy '68.

Głównym inicjatorem przerwania rozgrywek o Mistrzostwo Wielkiej Brytanii była Anglia, poparta częściowo przez Szkocję. Anglicy mieli tu na uwadze fakt, że drużyny Home Nations nie są już, jak sto lat wcześniej, najlepsze (bo w zasadzie jedyne) na świecie, i chcieli rozgrywać sparingi z lepszymi rywalami. Innymi przyczynami był wandalizm na spotkaniach (zwłaszcza podczas starć Anglii ze Szkocją) czy konflikt w Irlandii Północnej, który doprowadził do przerwania edycji 1981 roku. Głównie z tych powodów federacje Anglii i Szkocji ogłosiły w 1983 roku, że nie wezmą udziału w dalszych turniejach po 1984 r. Walia i Irlandia Północna nie widziały sensu rozgrywania mistrzostw między dwoma drużynami. Ponieważ ostatni turniej wygrali właśnie reprezentanci Zielonej Wyspy ich kibice żartują często, że Irlandia Północna jest Mistrzem Wielkiej Brytanii.

Anglia i Szkocja po 1984 roku faktycznie zaczęły spotykać się z lepszymi drużynami w ramach Rous Cup (były to głównie reprezentacje południowoamerykańskie), jednak turniej ten nie przetrwał próby czasu i zakończył się ostatecznie w 1989 r.

W późniejszych latach Szkocja, Walia i Irlandia Północna wielokrotnie próbowały wznowić rozgrywki, zawsze jednak na przeszkodzie stawała federacja angielska. Anglicy wprawdzie deklarowali zgodę, jednak twierdzili, że meczów nie da się dobrze rozplanować, co doprowadzało do upadku planów reaktywacji turnieju.

W 2009 r. Irlandia Północna, Szkocja i Walia, razem z Irlandią powołały do życia rozgrywki pod nazwą Turniej Czterech Związków. Jego pierwsza edycja zostanie rozegrana w 2011^[1].

Format rozgrywek

Drużyny grały systemem kołowym (każdy z każdym), jednak bez rewanżów, co oznacza, że jedna reprezentacja grała trzy mecze. Zespół, który był gospodarzem meczu w jednym roku, był gościem w następnym. Reprezentacje otrzymywały dwa punkty za zwycięstwo i jeden za remis. Za porażkę punktów nie przyznawano. To właśnie na ich podstawie tworzono tabelę. Drużyna, która po ostatniej kolejce zajmowała pierwsze miejsce (tj. miała najwięcej punktów) zostawała zwycięzcą turnieju. W 1956 wszystkie cztery reprezentacje zdobyły tyle samo punktów i zajęły ex aequo pierwsze miejsce. Aby uniknąć takich sytuacji w 1979 wprowadzono zasadę, że w przypadku równej liczby punktów o miejscu w tabeli decyduje różnica bramek zdobytych i straconych (drużyna z wyższą różnicą wyprzedzała tę z niższą). Jeśli różnica była taka sama, wówczas decydowała wyższa liczba zdobytych bramek.

Zwycięzcy poszczególnych edycji

1884	Szkocja
1885	Szkocja
1886	Szkocja i Anglia
1887	Szkocja
1888	Anglia
1889	Szkocja
1890	Anglia i Szkocja
1891	Anglia
1892	Anglia
1893	Anglia
1894	Szkocja
1895	Anglia
1896	Szkocja
1897	Szkocja
1898	Anglia
1899	Anglia
1900	Szkocja
1901	Anglia
1902	Szkocja
1903	Anglia, Irlandia i Szkocja
1904	Anglia
1905	Anglia
1906	Anglia i Szkocja
1907	Walia
1908	Anglia i Szkocja
1909	Anglia
1910	Szkocja
1911	Anglia
1912	Anglia i Szkocja
1913	Anglia
1914	Irlandia
1915–1919	Nie rozgrywano z powodu I wojny światowej
1920	Walia
1921	Szkocja
1922	Szkocja
1923	Szkocja
1924	Walia
1925	Szkocja
1926	Szkocja
1927	Szkocja i Anglia
1928	Walia
1929	Szkocja
1930	Anglia
1931	Anglia i Szkocja
1932	Anglia
1933	Walia
1934	Walia
1935	Szkocja i Anglia
1936	Szkocja
1937	Walia
1938	Anglia
1939	Anglia, Walia i Szkocja
1940–1946	Nie rozgrywano z powodu II wojny światowej
1947	Anglia
1948	Anglia
1949	Szkocja
1950	Anglia
1951	Szkocja
1952	Walia i Anglia
1953	Szkocja i Anglia
1954	Anglia
1955	Anglia
1956	Anglia, Szkocja, Walia i Irlandia
1957	Anglia
1958	Anglia i Irlandia
1959	Irlandia i Anglia
1960	Szkocja, Anglia i Walia
1961	Anglia
1962	Szkocja
1963	Szkocja
1964	Anglia, Szkocja i Irlandia
1965	Anglia
1966	Anglia
1967	Szkocja
1968	Anglia
1969	Anglia
1970	Anglia, Walia i Szkocja
1971	Anglia
1972	Szkocja i Anglia
1973	Anglia
1974	Szkocja i Anglia
1975	Anglia
1976	Szkocja
1977	Szkocja
1978	Anglia
1979	Anglia
1980	Irlandia Północna
1981	Szkocja
1982	Anglia
1983	Anglia
1984	Irlandia Północna