Michel Marcel Navratil
 Michel Marcel Navratil i jego brat Edmond – sieroty z „Titanica” | |
| Państwo działania | |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
12 czerwca 1908 |
| Data i miejsce śmierci |
30 stycznia 2001 |
| profesor | |
| Specjalność: filozofia | |
| Uczelnia | |
Michel Marcel Navratil (ur. 12 czerwca 1908 w Nicei, zm. 30 stycznia 2001 w Montpellier) – francuski filozof, jeden z pasażerów „Titanica”. Był profesorem filozofii na Uniwersytecie w Montpellier, sławę zawdzięczał jednak przede wszystkim wydarzeniom związanym z rejsem „Titanica”.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Był synem Michela Navratila (ur. 1880), krawca, słowackiego emigranta, który na początku XX wieku osiedlił się we Francji i zawarł związek małżeński z Marcelle Carretto (ur. 1890), mającą korzenie włoskie. Z tego małżeństwa urodziło się dwóch synów – Michel (ur. 1908) i Edmond Roger (ur. 5 marca 1910 w Nicei). Nieporozumienia małżeńskie doprowadziły jednak do separacji na początku 1912. Ojciec, któremu pozostawiono prawo widywania dzieci, korzystając z okresu świąt wielkanocnych, zabrał obu synów do Anglii, gdzie pod przybranym nazwiskiem Hoffman cała trójka wsiadła na pokład „Titanica”. Współpasażerom Navratil przedstawiał się jako niemiecki antykwariusz i wdowiec.
W chwili katastrofy Michel Navratil senior zadbał, by obaj synowie znaleźli się w łodzi ratunkowej, a starszemu z nich przekazał przesłanie do matki. Sam katastrofy nie przeżył. Młodzi Navratilowie znaleźli się pod opieką pasażerki Margaret Hays; byli jedynymi dziećmi, które przeżyły katastrofę bez opieki rodziców, co przyniosło im przydomek sierot z „Titanica”. Po zejściu na ląd wszczęto poszukiwania krewnych, które utrudniało fałszywe nazwisko, na jakie ojciec kupił bilety. Na podstawie numeru biletów zdołano jednak ustalić miejsce ich nabycia, co z kolei doprowadziło do przedstawienia w biurze biletowym fotografii Navratila. Niezależnie od tych działań matka rozpoznała synów na podstawie zdjęć i relacji prasowej o sierotach z „Titanica”. Po potwierdzeniu tożsamości w maju 1912 przybyła do USA i zabrała synów na pokładzie „Oceanica” z powrotem do Europy.
W dorosłym życiu Michel Marcel Navratil ukończył studia filozoficzne, a w 1952 obronił doktorat (rozprawa Les tendances constitutives de la pensée vivante). Był później profesorem filozofii i nauk o literaturze na uniwersytecie w Montpellier. Po przejściu na emeryturę w 1969 otrzymał tytuł profesora honorowego. W 1933 poślubił studentkę filozofii, z którą miał troje dzieci (córka Michèle została psychoanalitykiem, druga córka Elisabeth tłumaczką z języka niemieckiego i krytykiem muzycznym, syn Henri urologiem). Owdowiał w 1970. Elisabeth Navratil opublikowała książkę Les enfants du Titanic, poświęconą losom rodziny w związku z katastrofą „Titanica”.
Ponownie znalazł się w USA w 1987, z okazji 75. rocznicy zatonięcia „Titanica”. Jego młodszy brat Edmond, który pracował jako dekorator wnętrz i architekt, a w czasie II wojny światowej dostał się do niewoli, już wówczas nie żył – zmarł w wieku 43 lat w 1953. Michel Navratil otrzymał m.in. honorowe członkostwo szwajcarskiego towarzystwa „Titanica” (Titanic Verein Schweiz). Zmarł w styczniu 2001 jako jeden z ostatnich pasażerów, ostatni Francuz i prawdopodobnie ostatni mężczyzna (jako ostatniego mężczyznę wymieniało go m.in. Titanic Historical Society, natomiast jak podano m.in. w „Die Welt”, w czerwcu 2001 zmarł Włoch Antonio Martinelli, który również jako dziecko miał płynąć „Titanikiem”).
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- sylwetka w Encyclopedia Titanica
- nekrolog BBC
- biuletyn Titanic Verein Schweiz (plik PDF, str. 4-11). titanicverein.ch. [zarchiwizowane z tego adresu (2004-06-15)].
