54. ceremonia wręczenia Oscarów
![]() Statuetka Oscara | |||
| Data |
29 marca 1982 | ||
|---|---|---|---|
| Miejsce | |||
| Prowadzenie | |||
| Producent | |||
| Reżyser | |||
| Czas trwania |
3 godziny, 22 minuty[1] | ||
| Stacja telewizyjna | |||
| Nawigacja | |||
| |||
54. ceremonia wręczenia Oscarów – 54. ceremonia wręczenia Nagród Akademii Filmowej (Oscarów), nagród filmowych przyznawanych przez Amerykańską Akademię Sztuki i Wiedzy Filmowej (AMPAS). Odbyła się 29 marca 1982 w Dorothy Chandler Pavilion w Los Angeles. Wręczono podczas niej nagrody w 22 kategoriach, honorujące filmy, których premiera odbyła się w 1981, a także cztery pozakonkursowe nagrody specjalne[2]. Poprowadził ją Johnny Carson. Była w Stanach Zjednoczonych transmitowana na żywo przez kanał telewizyjny ABC, a jej oglądalność wyniosła około 46,245 milionów widzów. W edycji została utworzona nowa kategoria, najlepsza charakteryzacja.
Nominacje zostały ogłoszone 11 lutego 1982. Najwięcej (12) otrzymał ich film Czerwoni. Podczas ceremonii najwięcej nagród (po 4) zdobyły filmy Poszukiwacze zaginionej Arki i Rydwany ognia, przy czym pierwszy z nich otrzymał dodatkowo nagrodę specjalną, zaś drugi triumfował w kategorii najlepszy film.
Laureaci i nominowani
[edytuj | edytuj kod]Kategorie konkursowe
[edytuj | edytuj kod]Nominacje zostały ogłoszone 11 lutego 1982 przez prezes Akademii, Fay Kanin, i aktora Lloyda Bridgesa[3]. Film Czerwoni otrzymał ich 12, co było największą liczbą nominacji dla jednego filmu od czasu 13 nominacji dla Kto się boi Virginii Woolf? podczas 39. edycji w 1967. Za sprawą Czerwonych Warren Beatty po raz drugi w karierze otrzymał za jeden film nominacje za produkcję, reżyserię, scenariusz i występ aktorski. Uprzednio dokonał tego za sprawą filmu Niebiosa mogą zaczekać podczas 51. edycji w 1979 i pozostaje jedyną osobą w historii, której udało się to przynajmniej raz[a][5]. Katharine Hepburn została nominowana po raz 12. w karierze, dzięki czemu polepszyła swój rekord jako najczęściej nominowanej w kategoriach aktorskich osoby w historii Oscarów[b][5]. Henry Fonda otrzymał nominację w kategorii najlepszy aktor pierwszoplanowy, w której uprzednio był nominowany w 13. edycji w 1941. Tym samym ustanowił rekord najdłuższego odstępu między dwoma kolejnymi aktorskimi nominacjami w historii Oscarów (41 lata)[7]. Jego wynik przebił o rok dopiero Judd Hirsch w 2023[8].
Podczas ceremonii najwięcej nagród (po 4) zdobyły filmy Poszukiwacze zaginionej Arki i Rydwany ognia. Pierwszy z nich otrzymał dodatkowo pozakonkursową nagrodę za osiągnięcie specjalne[9]. Nad złotym stawem jako piąty film w historii został uhonorowany w obu kategoriach aktorskich za role pierwszoplanowe[10][11]. Hepburn wygrała w kategorii najlepsza aktorka pierwszoplanowa po raz czwarty karierze, dzięki czemu pozostaje jedyną w historii osobą nagrodzoną czterema aktorskimi Oscarami. Dodatkowo ustanowiła rekord jako osoba z najdłuższym odstępem między pierwszym a ostatnim Oscarem w karierze (biorąc pod uwagę wszystkie kategorie) – pierwszego wygrała 48 lat wcześniej, podczas 6. ceremonii w 1934[12].
Nagrody specjalne
[edytuj | edytuj kod]- Barbara Stanwyck – „za niezwykłą kreatywność i wyjątkowy wkład w sztukę aktorstwa ekranowego”
Statystyki
[edytuj | edytuj kod]
|
|
Przebieg
[edytuj | edytuj kod]Prezenterzy
[edytuj | edytuj kod]Występy muzyczne
[edytuj | edytuj kod]| Wykonawcy | Utwory |
|---|---|
| Kermit Żaba Panna Piggy | „The First Time It Happens” |
| Sheena Easton Richard Kiel Harold Sakata | „For Your Eyes Only” |
| Liberace | medley nominowanej muzyki filmowej |
| Lionel Richie Diana Ross | „Endless Love” |
| John Schneider | „One More Hour” |
| Debbie Allen Gregory Hines | hołd taneczny dla Harry’ego Warren |
| Christopher Cross | „Arthur’s Theme (Best That You Can Do)” |
| chór | „That’s Entertainment!” |
Ceremonia
[edytuj | edytuj kod]16 listopada 1981 Amerykańska Akademia Sztuki i Wiedzy Filmowej (AMPAS) poinformowała, że producentem najbliższej ceremonii Oscarów będzie, po raz pierwszy w karierze, Melvin Frank[15]. 12 stycznia 1982 ogłosiła, że poprowadzi ją, po raz czwarty z rzędu, Johnny Carson[16]. 13 stycznia 1982 poinformowała, że ze względu na niedostateczną liczbę zgłoszeń w edycji nie zostaną utworzone kategorie najlepsze piosenki i ich adaptacja oraz najlepsza muzyka adaptowana[17]. 18 stycznia 1982 ogłosiła, że po raz jedenasty z rzędu ceremonię wyreżyseruje Marty Pasetta[18]. 17 lutego 1982 poinformowała, że ze względu na hospitalizację Frank zostanie zastąpiony w roli producenta gali przez Howarda W. Kocha. Koch zdradził, że zachowa wszystkie artystyczne decyzje podjęte uprzednio przez Franka[19][20].
16 grudnia 1981 Akademia poinformowała o przegłosowaniu przez swoich przewodniczących decyzji o utworzeniu w edycji nowej kategorii konkursowej, najlepsza charakteryzacja. Uprzednio charakteryzatorzy zostali dwukrotnie uhonorowani nagrodami specjalnymi. Regulamin wskazał, że kategoria będzie nadzorowana przez komitet złożony z charakteryzatorów, fryzjerów, scenografów, operatorów filmowych i innych ekspertów. Komitet miał rozważać siedem filmów, które otrzymały najwięcej głosów, a następnie wskazywać maksymalnie trzy nominowane pozycje[21][22].
Odbiór
[edytuj | edytuj kod]Według danych Nielsen Media Research, transmisja ceremonii w Stanach Zjednoczonych na ABC odnotowała oglądalność na poziomie 46,245 miliona widzów w 27,384 milionach gospodarstw domowych, co stanowiło wzrost o 16% w porównaniu z poprzednim rokiem. Miała udział w rynku na poziomie 33,6, co reprezentowało 53% widowni oglądającej wówczas telewizję[23].
Janet Maslin z gazety „The New York Times” oceniła: „W dużej mierze dzięki pomysłowości głosujących z Amerykańskiej Akademii Sztuki i Wiedzy Filmowej poniedziałkowa gala wręczenia Oscarów była najbardziej emocjonująca od lat. Choć sama ceremonia normalnie nie przebiega zbyt szybko i spektakularnie, co z pewnością miało miejsce w tym roku, wciąż może nabrać życia, jeśli głosowanie przybierze wystarczająco nietypowy obrót”[24]. Thomas Sabulis z „St. Petersburg Times” wyraził opinię: „Gala wręczenia Oscarów była całkiem niezłym produktem telewizyjnym. Na szczęście przemówienia były krótkie i zwięzłe”[25]. Scott Cain z „The Atlanta Constitution” napisał: „Akademia systematycznie zwiększała liczbę popisowych utworów. Te numery muzyczne sprawdziły się w tym roku znakomicie, a program, trwający 3,5 godziny, był stosunkowo bezproblemowy”[26]. Harold Schindler z „The Salt Lake Tribune” scharakteryzował galę jako „trzyipółgodzinny maraton, który momentami błyszczał, momentami słabł, a w którym wystąpiła jedna z najbardziej nierównych obsad w historii programu”[27]. Patrick Taggart z „Austin American-Statesman” napisał: „Niezależnie od tego, czy w przyszłości nagrody będą traktowane poważniej, ceremonia w ostatni poniedziałek wieczorem z pewnością miała w sobie ponury nastrój, jaki kojarzy się z poważnymi wydarzeniami”[28]. Desmond Ryan z „The Philadelphia Inquirer” ocenił, że z powodu nieobecności wielu laureatów „i tak już nudny wieczór przerodził się w długie okresy nudy”[29].
Ceremonia została nominowana do nagród Primetime Emmy w kategoriach: najlepsza reżyseria specjalnego programu rozrywkowego, najlepsze osiągnięcie w choreografii oraz najlepsza scenografia w programie rozrywkowym lub muzycznym. Ostatecznie triumfowała w trzeciej z nich[30].
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Uwagi
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Uprzednio, podczas 14. edycji w 1942, Orson Welles otrzymał nominację za reżyserię, scenariusz i występ aktorski w filmie Obywatel Kane, ponadto był jego producentem. Obywatel Kane był także nominowany w kategorii najlepszy film, ale zgodnie z ówczesnym regulaminem, nominację za najlepszy film otrzymywała wytwórnia, a nie producenci[4].
- ↑ W 2003 jej rekord pobiła Meryl Streep, otrzymując 13. nominację. W tym samym roku Jack Nicholson otrzymał 12. nominację[6].
- 1 2 Nie licząc pozakonkursowej nagrody za osiągnięcie specjalne.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Wiley i Bona 1996 ↓, s. 612.
- 1 2 3 4 5 The 54th Academy Awards. Amerykańska Akademia Sztuki i Wiedzy Filmowej. [dostęp 2026-04-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-01-27)]. (ang.).
- ↑ On Golden Pond Top Oscar Contender. „Boca Raton News”, 1982-02-11. (ang.).
- ↑ Jim Emerson: Questions for the Academy. RogerEbert.com, 2007-02-11. [dostęp 2016-03-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-03-13)]. (ang.).
- 1 2 Aljean Harmetz. 'Reds' and 'Golden Pond' Top Oscar Nominations. „The New York Times”, s. S20, 1982-02-12. [dostęp 2026-04-10]. [zarchiwizowane z adresu 2020-07-27]. (ang.).
- ↑ Rick Lyman: Chicago' Leads Oscar Nominees. The New York Times, 2003-02-11. [dostęp 2026-06-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-01-25)]. (ang.).
- ↑ Clayton Davis: Sophia Loren Could Break Oscar Acting Records With ‘The Life Ahead’. Variety, 2020-10-30. [dostęp 2026-04-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-12-03)]. (ang.).
- ↑ Nellie Andreeva: John Williams Sets Record For Oldest Oscar Nominee; Judd Hirsch Becomes Second-Oldest Acting Nominee 42 Years After His First Nom. Deadline Hollywood, 2023-01-24. [dostęp 2026-04-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2023-01-24)]. (ang.).
- ↑ Aljean Harmetz. 'Chariots of Fire,' Katherine Hepburn and Henry Fonda. „The New York Times”, s. C13, 1982-03-30. [dostęp 2026-04-10]. [zarchiwizowane z adresu 2020-03-02]. (ang.).
- ↑ Osborne 2013 ↓, s. 423.
- 1 2 The 54th Academy Awards Memorable Moments. Amerykańska Akademia Sztuki i Wiedzy Filmowej. [dostęp 2026-04-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-12-07)]. (ang.).
- ↑ Clayton Davis: In Celebration of Katharine Hepburn's Birthday, Here Are 12 Actors Who Should Also Have Four Oscar Wins. Variety, 2021-05-12. [dostęp 2022-03-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-08-20)]. (ang.).
- ↑ The Official Academy Awards Database. Amerykańska Akademia Sztuki i Wiedzy Filmowej. [dostęp 2026-04-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-01-12)]. (ang.). Należy rozwinąć listę „Awards Year(s)” i wybrać 1981.
- 1 2 Wiley i Bona 1996 ↓, s. 608.
- ↑ Melvin Frank to Produce 54th Oscar Show. Amerykańska Akademia Sztuki i Wiedzy Filmowej, 1981-11-16. [dostęp 2021-10-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-10-05)]. (ang.).
- ↑ Don Morgan: Johnny Carson to Serves As Master of Ceremonies for 54th Annual Academy Awards. Amerykańska Akademia Sztuki i Wiedzy Filmowej, 1982-01-12. [dostęp 2022-01-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-10-05)]. (ang.).
- ↑ Don Morgan: Academy to Award Two Oscars for Music. Amerykańska Akademia Sztuki i Wiedzy Filmowej, 1982-01-13. [dostęp 2026-04-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2026-04-10)]. (ang.).
- ↑ Don Morgan: Marty Pasetta to Direct 54th Academy Awards Show. Amerykańska Akademia Sztuki i Wiedzy Filmowej, 1982-01-18. [dostęp 2026-04-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2026-04-10)]. (ang.).
- ↑ Howard W. Koch to Take Over Production of Academy Awards Show. Amerykańska Akademia Sztuki i Wiedzy Filmowej, 1982-02-19. [dostęp 2021-10-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-10-05)]. (ang.).
- ↑ Dale Pollock. Fanfare on a Fast Track at Columbia. „Los Angeles Times”, s. 75, 1982-02-17. [dostęp 2026-04-10]. (ang.).
- ↑ Robert C. Will Will: Academy Board Votes Award Category for Make-Up Achievement. Amerykańska Akademia Sztuki i Wiedzy Filmowej, 1981-12-16. [dostęp 2026-04-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2026-04-10)]. (ang.).
- ↑ New Makeup Category Set Up for Academy Awards. „Los Angeles Times”, s. 47, 1981-12-24. [dostęp 2026-04-10]. (ang.).
- ↑ Bill Gorman: With No Blockbusters Up For Best Picture, Expect 'Academy Awards' Viewership To Fall; Ratings History + Your Guess For This Year (Poll). TV by the Numbers, 2012-02-24. [dostęp 2025-02-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-12-10)]. (ang.).
- ↑ Janet Maslin: TV: Offbeat Votes Made Oscar Night a Winner. The New York Times, 1982-03-31. [dostęp 2022-03-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2023-03-02)]. (ang.).
- ↑ Thomas Sabulis. Oscar Strikes a Balance in Honoring 1981 Films. „St. Petersburg Times”, s. 2D, 1982-03-31. (ang.).
- ↑ Scott Cain. Oscar Strikes a Balance in Honoring 1981 Films. „The Atlanta Constitution”. s. 2-H. (ang.).
- ↑ Harold Schindler. Oscar Night Was a Drawn-Out Marathon. „The Salt Lake Tribune”, s. C5, 1982-03-31. (ang.).
- ↑ Patrick Taggart. New Credibility. „Austin American-Statesman”, s. 179, 1982-04-04. (ang.).
- ↑ Desmond Ryan. The Swift, The Old Shine with Oscar. „The Philadelphia Inquirer”, s. 5D, 1982-03-31. (ang.).
- ↑ The Fifty-Fourth Annual Academy Awards. Emmy. [dostęp 2026-04-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-01-16)]. (ang.).
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Robert Osborne: 85 Years of the Oscar: The Complete History of the Academy Awards. Nowy Jork: Abbeville Publishing Group, 2013. ISBN 978-0-7892-1142-2. OCLC 856879222. (ang.).
- Mason Wiley, Damien Bona: Inside Oscar: The Unofficial History of the Academy Awards. Nowy Jork: Ballantine Books, 1996. OCLC 779680732. (ang.).
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Strona internetowa Oscarów (ang.)
- 54. edycja Oscarów w bazie IMDb (ang.)
- 54. edycja Oscarów w bazie Filmweb
- 54. ceremonia wręczenia Oscarów w bazie IMDb (ang.)
- Nagrania z ceremonii na kanale Oscarów w serwisie YouTube

