Przejdź do zawartości

54. ceremonia wręczenia Oscarów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
54. ceremonia wręczenia Oscarów
Ilustracja
Statuetka Oscara
Data

29 marca 1982

Miejsce

Dorothy Chandler Pavilion, Los Angeles

Prowadzenie

Johnny Carson

Producent

Howard W. Koch

Reżyser

Marty Pasetta

Czas trwania

3 godziny, 22 minuty[1]

Stacja telewizyjna

ABC

Nawigacja
◄ 53. 55. ►

54. ceremonia wręczenia Oscarów – 54. ceremonia wręczenia Nagród Akademii Filmowej (Oscarów), nagród filmowych przyznawanych przez Amerykańską Akademię Sztuki i Wiedzy Filmowej (AMPAS). Odbyła się 29 marca 1982 w Dorothy Chandler Pavilion w Los Angeles. Wręczono podczas niej nagrody w 22 kategoriach, honorujące filmy, których premiera odbyła się w 1981, a także cztery pozakonkursowe nagrody specjalne[2]. Poprowadził ją Johnny Carson. Była w Stanach Zjednoczonych transmitowana na żywo przez kanał telewizyjny ABC, a jej oglądalność wyniosła około 46,245 milionów widzów. W edycji została utworzona nowa kategoria, najlepsza charakteryzacja.

Nominacje zostały ogłoszone 11 lutego 1982. Najwięcej (12) otrzymał ich film Czerwoni. Podczas ceremonii najwięcej nagród (po 4) zdobyły filmy Poszukiwacze zaginionej Arki i Rydwany ognia, przy czym pierwszy z nich otrzymał dodatkowo nagrodę specjalną, zaś drugi triumfował w kategorii najlepszy film.

Laureaci i nominowani

[edytuj | edytuj kod]

Kategorie konkursowe

[edytuj | edytuj kod]

Nominacje zostały ogłoszone 11 lutego 1982 przez prezes Akademii, Fay Kanin, i aktora Lloyda Bridgesa[3]. Film Czerwoni otrzymał ich 12, co było największą liczbą nominacji dla jednego filmu od czasu 13 nominacji dla Kto się boi Virginii Woolf? podczas 39. edycji w 1967. Za sprawą Czerwonych Warren Beatty po raz drugi w karierze otrzymał za jeden film nominacje za produkcję, reżyserię, scenariusz i występ aktorski. Uprzednio dokonał tego za sprawą filmu Niebiosa mogą zaczekać podczas 51. edycji w 1979 i pozostaje jedyną osobą w historii, której udało się to przynajmniej raz[a][5]. Katharine Hepburn została nominowana po raz 12. w karierze, dzięki czemu polepszyła swój rekord jako najczęściej nominowanej w kategoriach aktorskich osoby w historii Oscarów[b][5]. Henry Fonda otrzymał nominację w kategorii najlepszy aktor pierwszoplanowy, w której uprzednio był nominowany w 13. edycji w 1941. Tym samym ustanowił rekord najdłuższego odstępu między dwoma kolejnymi aktorskimi nominacjami w historii Oscarów (41 lata)[7]. Jego wynik przebił o rok dopiero Judd Hirsch w 2023[8].

Podczas ceremonii najwięcej nagród (po 4) zdobyły filmy Poszukiwacze zaginionej Arki i Rydwany ognia. Pierwszy z nich otrzymał dodatkowo pozakonkursową nagrodę za osiągnięcie specjalne[9]. Nad złotym stawem jako piąty film w historii został uhonorowany w obu kategoriach aktorskich za role pierwszoplanowe[10][11]. Hepburn wygrała w kategorii najlepsza aktorka pierwszoplanowa po raz czwarty karierze, dzięki czemu pozostaje jedyną w historii osobą nagrodzoną czterema aktorskimi Oscarami. Dodatkowo ustanowiła rekord jako osoba z najdłuższym odstępem między pierwszym a ostatnim Oscarem w karierze (biorąc pod uwagę wszystkie kategorie) – pierwszego wygrała 48 lat wcześniej, podczas 6. ceremonii w 1934[12].

Lista laureatów (pogrubioną czcionką) i nominowanych[2][13]
Najlepszy film Najlepsza reżyseria
Najlepszy aktor pierwszoplanowy Najlepsza aktorka pierwszoplanowa
Najlepszy aktor drugoplanowy Najlepsza aktorka drugoplanowa
Najlepszy scenariusz napisany bezpośrednio na ekran Najlepszy scenariusz oparty na materiale z innego medium
Najlepszy film nieanglojęzyczny Najlepszy pełnometrażowy film dokumentalny
Najlepszy krótkometrażowy film dokumentalny(inne języki) Najlepszy krótkometrażowy film aktorski(inne języki)
Najlepszy krótkometrażowy film animowany Najlepsza muzyka oryginalna
Najlepsza piosenka oryginalna Najlepsza scenografia
Najlepsze zdjęcia Najlepsze kostiumy
Najlepszy montaż Najlepsza charakteryzacja
Najlepszy dźwięk(inne języki) Najlepsze efekty specjalne

Nagrody specjalne

[edytuj | edytuj kod]
Nagroda honorowa[11]
  • Barbara Stanwyck – „za niezwykłą kreatywność i wyjątkowy wkład w sztukę aktorstwa ekranowego”
Nagroda im. Irvinga G. Thalberga[2]
Nagroda za działalność humanitarną im. Jeana Hersholta[2]
Nagroda Akademii za osiągnięcie specjalne (montaż efektów dźwiękowych(inne języki))[2]

Statystyki

[edytuj | edytuj kod]

Przebieg

[edytuj | edytuj kod]

Prezenterzy

[edytuj | edytuj kod]
Prezenterzy podczas ceremonii (w kolejności chronologicznej)[14]
Prezenterzy Rola
Fay Kanin przemowa powitalna
Timothy Hutton wręczenie nagrody w kategorii najlepsza aktorka drugoplanowa
Karen Allen
Howard E. Rollins Jr.
wręczenie nagrody w kategorii najlepsza scenografia
Kim Hunter
Vincent Price
wręczenie nagrody w kategorii najlepsza charakteryzacja
Roger Moore wręczenie Nagrody im. Irvinga G. Thalberga
William Hurt
Kathleen Turner
wręczenie nagrody w kategorii najlepsza muzyka oryginalna
Morgan Fairchild
Robert Hays
wręczenie nagrody w kategorii najlepsze kostiumy
Dan Aykroyd wręczenie nagrody w kategorii najlepsze efekty specjalne
Richard Benjamin
Paula Prentiss
wręczenie nagród w kategoriach najlepszy krótkometrażowy film dokumentalny(inne języki) i najlepszy pełnometrażowy film dokumentalny
Paul Williams
Debra Winger
wręczenie nagród w kategoriach najlepszy krótkometrażowy film animowany i najlepszy krótkometrażowy film aktorski(inne języki)
Chevy Chase
Rachel Ward
wręczenie nagrody w kategorii najlepsze zdjęcia
John Travolta wręczenie nagrody honorowej
Christopher Atkins
Kristy McNichol
wręczenie nagrody w kategorii najlepszy dźwięk(inne języki)
Ornella Muti
Jack Valenti
wręczenie nagrody w kategorii najlepszy film nieanglojęzyczny
Ursula Andress
Harry Hamlin
wręczenie nagrody w kategorii najlepszy montaż
Bette Midler wręczenie nagrody w kategorii najlepsza piosenka oryginalna
Gregory Peck wręczenie Nagrody za działalność humanitarną im. Jeana Hersholta
Carol Burnett
Joel Grey
wręczenie nagrody w kategorii najlepszy aktor drugoplanowy
Jack Lemmon
Walter Matthau
wręczenie nagrody w kategorii najlepsza reżyseria
Jerzy Kosiński wręczenie nagród w kategoriach najlepszy scenariusz napisany bezpośrednio na ekran i najlepszy scenariusz oparty na materiale z innego medium
Jon Voight wręczenie nagrody w kategorii najlepsza aktorka pierwszoplanowa
Sissy Spacek wręczenie nagrody w kategorii najlepszy aktor pierwszoplanowy
Loretta Young wręczenie nagrody w kategorii najlepszy film

Występy muzyczne

[edytuj | edytuj kod]
Występy muzyczne podczas ceremonii (w kolejności chronologicznej)[14]
Wykonawcy Utwory
Kermit Żaba
Panna Piggy
„The First Time It Happens”
Sheena Easton
Richard Kiel
Harold Sakata
For Your Eyes Only
Liberacemedley nominowanej muzyki filmowej
Lionel Richie
Diana Ross
Endless Love
John SchneiderOne More Hour(inne języki)
Debbie Allen
Gregory Hines
hołd taneczny dla Harry’ego Warren
Christopher CrossArthur’s Theme (Best That You Can Do)(inne języki)
chórThat’s Entertainment!(inne języki)

Ceremonia

[edytuj | edytuj kod]
Image
Johnny Carson, prowadzący ceremonii

16 listopada 1981 Amerykańska Akademia Sztuki i Wiedzy Filmowej (AMPAS) poinformowała, że producentem najbliższej ceremonii Oscarów będzie, po raz pierwszy w karierze, Melvin Frank[15]. 12 stycznia 1982 ogłosiła, że poprowadzi ją, po raz czwarty z rzędu, Johnny Carson[16]. 13 stycznia 1982 poinformowała, że ze względu na niedostateczną liczbę zgłoszeń w edycji nie zostaną utworzone kategorie najlepsze piosenki i ich adaptacja oraz najlepsza muzyka adaptowana[17]. 18 stycznia 1982 ogłosiła, że po raz jedenasty z rzędu ceremonię wyreżyseruje Marty Pasetta[18]. 17 lutego 1982 poinformowała, że ze względu na hospitalizację Frank zostanie zastąpiony w roli producenta gali przez Howarda W. Kocha. Koch zdradził, że zachowa wszystkie artystyczne decyzje podjęte uprzednio przez Franka[19][20].

16 grudnia 1981 Akademia poinformowała o przegłosowaniu przez swoich przewodniczących decyzji o utworzeniu w edycji nowej kategorii konkursowej, najlepsza charakteryzacja. Uprzednio charakteryzatorzy zostali dwukrotnie uhonorowani nagrodami specjalnymi. Regulamin wskazał, że kategoria będzie nadzorowana przez komitet złożony z charakteryzatorów, fryzjerów, scenografów, operatorów filmowych i innych ekspertów. Komitet miał rozważać siedem filmów, które otrzymały najwięcej głosów, a następnie wskazywać maksymalnie trzy nominowane pozycje[21][22].

Odbiór

[edytuj | edytuj kod]

Według danych Nielsen Media Research, transmisja ceremonii w Stanach Zjednoczonych na ABC odnotowała oglądalność na poziomie 46,245 miliona widzów w 27,384 milionach gospodarstw domowych, co stanowiło wzrost o 16% w porównaniu z poprzednim rokiem. Miała udział w rynku na poziomie 33,6, co reprezentowało 53% widowni oglądającej wówczas telewizję[23].

Janet Maslin(inne języki) z gazety „The New York Times” oceniła: „W dużej mierze dzięki pomysłowości głosujących z Amerykańskiej Akademii Sztuki i Wiedzy Filmowej poniedziałkowa gala wręczenia Oscarów była najbardziej emocjonująca od lat. Choć sama ceremonia normalnie nie przebiega zbyt szybko i spektakularnie, co z pewnością miało miejsce w tym roku, wciąż może nabrać życia, jeśli głosowanie przybierze wystarczająco nietypowy obrót”[24]. Thomas Sabulis z „St. Petersburg Times(inne języki)” wyraził opinię: „Gala wręczenia Oscarów była całkiem niezłym produktem telewizyjnym. Na szczęście przemówienia były krótkie i zwięzłe”[25]. Scott Cain z „The Atlanta Constitution(inne języki)” napisał: „Akademia systematycznie zwiększała liczbę popisowych utworów. Te numery muzyczne sprawdziły się w tym roku znakomicie, a program, trwający 3,5 godziny, był stosunkowo bezproblemowy”[26]. Harold Schindler(inne języki) z „The Salt Lake Tribune(inne języki)” scharakteryzował galę jako „trzyipółgodzinny maraton, który momentami błyszczał, momentami słabł, a w którym wystąpiła jedna z najbardziej nierównych obsad w historii programu”[27]. Patrick Taggart z „Austin American-Statesman(inne języki)” napisał: „Niezależnie od tego, czy w przyszłości nagrody będą traktowane poważniej, ceremonia w ostatni poniedziałek wieczorem z pewnością miała w sobie ponury nastrój, jaki kojarzy się z poważnymi wydarzeniami”[28]. Desmond Ryan z „The Philadelphia Inquirer” ocenił, że z powodu nieobecności wielu laureatów „i tak już nudny wieczór przerodził się w długie okresy nudy”[29].

Ceremonia została nominowana do nagród Primetime Emmy w kategoriach: najlepsza reżyseria specjalnego programu rozrywkowego(inne języki), najlepsze osiągnięcie w choreografii(inne języki) oraz najlepsza scenografia w programie rozrywkowym lub muzycznym(inne języki). Ostatecznie triumfowała w trzeciej z nich[30].

Zobacz też

[edytuj | edytuj kod]
  1. Uprzednio, podczas 14. edycji w 1942, Orson Welles otrzymał nominację za reżyserię, scenariusz i występ aktorski w filmie Obywatel Kane, ponadto był jego producentem. Obywatel Kane był także nominowany w kategorii najlepszy film, ale zgodnie z ówczesnym regulaminem, nominację za najlepszy film otrzymywała wytwórnia, a nie producenci[4].
  2. W 2003 jej rekord pobiła Meryl Streep, otrzymując 13. nominację. W tym samym roku Jack Nicholson otrzymał 12. nominację[6].
  3. 1 2 Nie licząc pozakonkursowej nagrody za osiągnięcie specjalne.

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. Wiley i Bona 1996 ↓, s. 612.
  2. 1 2 3 4 5 The 54th Academy Awards. Amerykańska Akademia Sztuki i Wiedzy Filmowej. [dostęp 2026-04-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-01-27)]. (ang.).
  3. On Golden Pond Top Oscar Contender. Boca Raton News(inne języki)”, 1982-02-11. (ang.).
  4. Jim Emerson: Questions for the Academy. RogerEbert.com, 2007-02-11. [dostęp 2016-03-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-03-13)]. (ang.).
  5. 1 2 Aljean Harmetz(inne języki). 'Reds' and 'Golden Pond' Top Oscar Nominations. The New York Times”, s. S20, 1982-02-12. [dostęp 2026-04-10]. [zarchiwizowane z adresu 2020-07-27]. (ang.).
  6. Rick Lyman: Chicago' Leads Oscar Nominees. The New York Times, 2003-02-11. [dostęp 2026-06-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-01-25)]. (ang.).
  7. Clayton Davis: Sophia Loren Could Break Oscar Acting Records With ‘The Life Ahead’. Variety, 2020-10-30. [dostęp 2026-04-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2021-12-03)]. (ang.).
  8. Nellie Andreeva: John Williams Sets Record For Oldest Oscar Nominee; Judd Hirsch Becomes Second-Oldest Acting Nominee 42 Years After His First Nom. Deadline Hollywood, 2023-01-24. [dostęp 2026-04-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2023-01-24)]. (ang.).
  9. Aljean Harmetz(inne języki). 'Chariots of Fire,' Katherine Hepburn and Henry Fonda. The New York Times”, s. C13, 1982-03-30. [dostęp 2026-04-10]. [zarchiwizowane z adresu 2020-03-02]. (ang.).
  10. Osborne 2013 ↓, s. 423.
  11. 1 2 The 54th Academy Awards Memorable Moments. Amerykańska Akademia Sztuki i Wiedzy Filmowej. [dostęp 2026-04-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-12-07)]. (ang.).
  12. Clayton Davis: In Celebration of Katharine Hepburn's Birthday, Here Are 12 Actors Who Should Also Have Four Oscar Wins. Variety, 2021-05-12. [dostęp 2022-03-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-08-20)]. (ang.).
  13. The Official Academy Awards Database. Amerykańska Akademia Sztuki i Wiedzy Filmowej. [dostęp 2026-04-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-01-12)]. (ang.). Należy rozwinąć listę „Awards Year(s)” i wybrać 1981.
  14. 1 2 Wiley i Bona 1996 ↓, s. 608.
  15. Melvin Frank to Produce 54th Oscar Show. Amerykańska Akademia Sztuki i Wiedzy Filmowej, 1981-11-16. [dostęp 2021-10-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-10-05)]. (ang.).
  16. Don Morgan: Johnny Carson to Serves As Master of Ceremonies for 54th Annual Academy Awards. Amerykańska Akademia Sztuki i Wiedzy Filmowej, 1982-01-12. [dostęp 2022-01-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-10-05)]. (ang.).
  17. Don Morgan: Academy to Award Two Oscars for Music. Amerykańska Akademia Sztuki i Wiedzy Filmowej, 1982-01-13. [dostęp 2026-04-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2026-04-10)]. (ang.).
  18. Don Morgan: Marty Pasetta to Direct 54th Academy Awards Show. Amerykańska Akademia Sztuki i Wiedzy Filmowej, 1982-01-18. [dostęp 2026-04-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2026-04-10)]. (ang.).
  19. Howard W. Koch to Take Over Production of Academy Awards Show. Amerykańska Akademia Sztuki i Wiedzy Filmowej, 1982-02-19. [dostęp 2021-10-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-10-05)]. (ang.).
  20. Dale Pollock. Fanfare on a Fast Track at Columbia. Los Angeles Times”, s. 75, 1982-02-17. [dostęp 2026-04-10]. (ang.).
  21. Robert C. Will Will: Academy Board Votes Award Category for Make-Up Achievement. Amerykańska Akademia Sztuki i Wiedzy Filmowej, 1981-12-16. [dostęp 2026-04-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2026-04-10)]. (ang.).
  22. New Makeup Category Set Up for Academy Awards. Los Angeles Times”, s. 47, 1981-12-24. [dostęp 2026-04-10]. (ang.).
  23. Bill Gorman: With No Blockbusters Up For Best Picture, Expect 'Academy Awards' Viewership To Fall; Ratings History + Your Guess For This Year (Poll). TV by the Numbers(inne języki), 2012-02-24. [dostęp 2025-02-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-12-10)]. (ang.).
  24. Janet Maslin(inne języki): TV: Offbeat Votes Made Oscar Night a Winner. The New York Times, 1982-03-31. [dostęp 2022-03-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2023-03-02)]. (ang.).
  25. Thomas Sabulis. Oscar Strikes a Balance in Honoring 1981 Films. St. Petersburg Times(inne języki)”, s. 2D, 1982-03-31. (ang.).
  26. Scott Cain. Oscar Strikes a Balance in Honoring 1981 Films. The Atlanta Constitution(inne języki)”. s. 2-H. (ang.).
  27. Harold Schindler. Oscar Night Was a Drawn-Out Marathon. The Salt Lake Tribune(inne języki)”, s. C5, 1982-03-31. (ang.).
  28. Patrick Taggart. New Credibility. Austin American-Statesman(inne języki)”, s. 179, 1982-04-04. (ang.).
  29. Desmond Ryan. The Swift, The Old Shine with Oscar. The Philadelphia Inquirer”, s. 5D, 1982-03-31. (ang.).
  30. The Fifty-Fourth Annual Academy Awards. Emmy. [dostęp 2026-04-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-01-16)]. (ang.).

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne

[edytuj | edytuj kod]