cano

From LSJ

ἔργον δ' οὐδὲν ὄνειδος, ἀεργίη δέ τ' ὄνειδοςwork is no disgrace, but idleness is disgrace | work is no disgrace, but idleness is | work is no disgrace; it is idleness which is a disgrace | work is no disgrace; the disgrace is idleness | work is no disgrace, not working is a disgrace | work is no shame, it is idleness that is shame | there is no shame in work, shame is in idleness

Source

Latin > English

cano canere, cani, canitus V :: sing, celebrate, chant; crow; recite; play (music)/sound (horn); foretell
cano cano canere, cecini, cantus V :: sing, celebrate, chant; crow; recite; play (music)/sound (horn); foretell

Latin > English (Lewis & Short)

căno: cĕcĭni, cantum (ancient
I imp. cante = canite, Carm. Sal. ap. Varr. L. L. 7, § 37 Müll.; fut. perf. canerit = cecinerit, Lib. Augur. ap. Fest. s. v. rumentum, p. 270 ib.; perf. canui = cecini, acc. to Serv. ad Verg. G. 2, 384, predominant in concino, occino, etc.—Examples of sup. cantum and part. cantus, canturus, a, um, appear not to be in use; the trace of an earlier use is found in Paul. ex Fest. p. 46 Müll.: canta pro cantata ponebant; once canituri, Vulg. Apoc. 8, 13), 3, v. n. and a. [cf. κανάσσω, καναχή, κόναβος; Germ. Hahn; Engl. chanticleer; κύκνος, ciconice; Sanscr. kōkas = duck; Engl. cock, orig. v. n., to produce melodious sounds, whether of men or animals; later, with a designation of the subject-matter of the melody, as v. a., to make something the subject of one's singing or playing, to sing of, to celebrate, or make known in song, etc.
I Neutr., to utter melodious notes, to sing, sound, play.
   A Of men: si absurde canat, Cic. Tusc. 2, 4, 12; Plin. Ep. 3, 18, 9: celebrare dapes canendo, Ov. M. 5, 113: si velim canere vel voce vel fidibus, Cic. Div. 2, 59, 122; Quint. 5, 11, 124; 1, 8, 2; Gell. 19, 9, 3: quemadmodum tibicen sine tibiis canere non possit, Cic. de Or. 2, 83, 338; cf.: tibia canentum, Lucr. 4, 587; 5, 1384; Cic. Tusc. 1, 2, 4; Quint. 1, 10, 14: curvo calamo, Cat. 63, 22: harundine, Ov. M. 1, 683; Suet. Caes. 32: cithara, Tac. A. 14, 14: lituus quo canitur, Cic. Div. 1, 17, 30; Verg. E. 2, 31: movit Amphion lapides canendo, Hor. C. 3, 11, 2; Serv. ad Verg. G. 2, 417 al.; Cic. Brut. 50, 187.—
   2    Of the faulty delivery of an orator, to speak in a sing-song tone: inclinată ululantique voce more Asiatico canere, Cic. Or. 8, 27; cf. canto and canticum.—
   B Of animals (usu. of birds, but also of frogs), Varr. L. L. 5, § 76 Müll.: volucres nullă dulcius arte canant, Prop. 1, 2, 14; Cic. Div. 1, 7, 12: merula canit aestate, hieme balbutit, Plin. 10, 29, 42, § 80; 10, 32, 47, § 89: ranae alio translatae canunt, id. 8, 58, 83, § 227.—Of the raven, Cic. Div. 1, 7, 12.—Esp., of the crowing of a cock: galli victi silere solent, canere victores, to crow, Cic. Div. 2, 26, 56; v. the whole section; id. ib. 2, 26, 56, § 57; Col. 8, 2, 11; Plin. 10, 21, 24, § 49 (cf. also cantus): gallina cecinit, interdixit hariolus (the crowing of a hen being considered as an auspicium malum), Ter. Phorm. 4, 4, 27.— In the lang. of the Pythagoreans, of the heavenly bodies (considered as living beings), the music of the spheres, Cic. N. D. 3, 11, 27.—
   C Transf., of the instruments by which, or (poet.) of the places in which, the sounds are produced, to sound, resound: canentes tibiae, Cic. N. D. 2, 8, 22: maestae cecinere tubae, Prop. 4 (5), 11, 9: frondiferasque novis avibus canere undique silvas, and the leafy forest everywhere resounds with young birds, Lucr. 1, 256; Auct. Aetn. 295.
II Act., to make something or some person the subject of one's singing or playing.
   A With carmen, cantilenam, versus, verba, etc., to sing, play, rehearse, recite: cum Simonides cecinisset, id carmen, quod in Scopam scripsisset, Cic. de Or. 2, 86, 352: carmina quae in epulis canuntur, id. Brut. 18, 71: in eum (Cossum) milites carmina incondita aequantes eum Romulo canere, Liv. 4, 20, 2: Ascraeum cano carmen, Verg. G. 2, 176; Suet. Caes. 49; Curt. 5, 1, 22: canere versus, Enn. ap. Varr. L. L. 7, § 36 Müll. (Ann. v. 222 Vahl.); Cic. Or. 51, 171; id. Brut. 18, 71: neniam, Suet. Aug. 100: idyllia ἐρωτικά, Gell. 19, 9, 4, § 10: verba ad certos modos, Ov. F. 3, 388: Phrygium, Quint. 1, 10, 33 Spald.—The homog. noun is rarely made the subject of the act. voice: cum in ejus conviviis symphonia caneret, Cic. Verr. 2, 3, 44, § 105.—
   2    Prov.
   a Carmen intus canere, to sing for one's self, i. e. to consult only one's own advantage, Cic. Verr. 2, 1, 20, § 53; id. Agr. 2, 26, 68; v. Aspendius.—
   b Cantilenam eandem canis, like the Gr. τὸ αὐτὸ δεις ἆσμα, ever the old tune, Ter. Phorm. 3, 2, 10; v. cantilena.—
   B With definite objects.
   a In gen., to sing, to cause to resound, to celebrate in song, to sing of, Lucr. 5, 328: laudes mortui, Varr. L. L. 7, § 70 Müll.: canere ad tibiam clarorum virorum laudes atque virtutes, Cic. Tusc. 4, 2, 3; Quint. 1, 10, 10; 1, 10, 31; Liv. 45, 38, 12: puellis carmine modulato laudes virtutum ejus canentibus, Suet. Calig. 16 fin.: dei laudes, Lact. 6, 21, 9: deorum laudes, Val. Max. 1, 8, ext. 8.—So with de: canere ad tibicinem de clarorum hominum virtutibus, Cic. Tusc. 1, 2, 3 (cf. cantito): praecepta, Hor. S. 2, 4, 11: jam canit effectos extremus vinitor antes, Verg. G. 2, 417 Wagn. N. cr.: nil dignum sermone, Hor. S. 2, 3, 4: quin etiam canet indoctum, id. Ep. 2, 2, 9: grandia elate, jucunda dulciter, moderata leniter canit, Quint. 1, 10, 24; Cat. 63, 11: Io! magna voce, Triumphe, canet, Tib. 2, 5, 118; Ov. Tr. 4, 2, 52; cf. Hor. C. 4, 2, 47: haec super arvorum cultu pecorumque canebam, Verg. G. 4, 559 Wagn.: et veterem in limo ranae cecinere querelam, croaked (according to the ancient pronunciation, kekinere kuerelam, an imitation of the Aristophanic Βρεκεκεκέξ;
v. the letter C), id. ib. 1, 378; Lucr. 2, 601: anser Gallos adesse canebat, Verg. A. 8, 656: motibus astrorum nunc quae sit causa, canamus, Lucr. 5, 510: sunt tempestates et fulmina clara canenda, id. 6, 84.—
   b With pers. objects (poet. and in post-Aug. prose): canitur adhuc barbaras apud gentes (Arminius), Tac. A. 2, 88: Herculem... ituri in proelia canunt, id. G. 2: Dianam, Cat. 34, 3: deos regesve, Hor. C. 4, 2, 13: Liberum et Musas Veneremque, id. ib. 1, 32, 10: rite Latonae puerum, id. ib. 4, 6, 37; 1, 10, 5: plectro graviore Gigantas, Ov M. 10, 150: reges et proelia, Verg. E. 6, 3; Hor. C. 4, 15, 32: arma virumque, Verg. A. 1, 1: pugnasque virosque, Stat. Th. 8, 553: maxima bella et clarissimos duces, Quint. 10, 1, 62.—Very rarely, to celebrate, without reference to song or poetry: Epicurus in quădam epistulă amicitiam tuam et Metrodori grata commemoratione cecinerat, Sen. Ep. 79, 13.—Esp. of fame, to trumpet abroad: fama facta atque infecta canit, Verg. A. 4, 190: fama digna atque indigna canit, Val. Fl. 217 al.—And prov., to sing or preach to the deaf: non canimus surdis, Verg. E. 10, 8: praeceptorum, quae vereor ne vana surdis auribus cecinerim. Liv. 40, 8, 10.—
   C Since the responses of oracles were given in verse, to prophesy, foretell, predict.
   a In poetry: Sibylla, Abdita quae senis fata canit pedibus, Tib. 2, 5, 16; cf.: horrendas ambages, Verg. A. 6. 99; 3, 444: fera fata, Hor. C. 1, 15, 4; cf. id. Epod. 13, 11; id. S. 2, 5, 58; Tib. 1, 7, 1; cf. id. 3, 3, 36; 1, 6, 50; Hor. C. S. 25: et mihi jam multi crudele canebant Artificis scelus, Verg. A. 2, 124; Hor. S. 1, 9, 30.—
   b In prose: ut haec quae nunc fiunt, canere di inmortales viderentur, Cic. Cat. 3, 8, 18: non haec a me tum tamquam fata... canebantur? id. Sest. 21, 47: eum, qui ex Thetide natus esset, majorem patre suo futurum cecinisse dicuntur oracula, Quint. 3, 7, 11; Just. 11, 7, 4; 7, 6, 1; Tac. A. 2, 54; id. H. 4, 54: cecinere vates, idque carmen pervenerat ad antistitem fani Dianae, Liv. 1, 45, 5; 5, 15, 4 sq.; 1, 7, 10; Tac. A. 14, 32; Liv. 30, 28, 2; cf. Nep. Att. 16, 4; cf. of philosophers, etc.: ipsa memor praecepta Canam, Hor. S. 2, 4, 11 Orell. ad loc.; cf.: quaeque diu latuere, canam, Ov. M. 15, 147.
III In milit. lang., t. t., both act. and neutr., of signals, to blow, to sound, to give; or to be sounded, resound.
   A Act.: bellicum (lit. and trop.) canere, v. bellicus: classicum, v. classicus: signa canere jubet, to give the signal for battle, Sall. C. 59, 1; id. J. 99, 1: Pompeius classicum apud eum (sc. Scipionem) cani jubet, Caes. B. C. 3, 82.—Absol. without signum, etc.: tubicen canere coepit, Auct. B. Afr. 82; cf. Flor. 4, 2, 66.—
   B Neutr.: priusquam signa canerent, Liv. 1, 1, 7: ut attendant, semel bisne signum canat in castris, id. 27, 47, 3 and 5; 23, 16, 12; 24, 46 (twice): repente a tergo signa canere, Sall. J. 94, 5; Liv. 7, 40, 10; Verg. A. 10, 310; Flor. 3, 18, 10: classicum apud eos cecinit, Liv. 28, 27, 15.—
   2    Receptui canere, to sound a retreat: Hasdrubal receptui propere cecinit (i. e. cani jussit), Liv. 27, 47, 2; Tac. H. 2, 26.—Poet.: cecinit jussos receptus, Ov. M. 1, 340.—And in Livy impers.: nisi receptui cecinisset, if it had not sounded a counter-march, Liv. 26, 44, 4: ut referrent pedem, si receptui cecinisset, id. 3, 22, 6.—
   b Trop.: revocante et receptui canente senatu, Cic. Phil. 12, 3, 8: ratio abstrahit ab acerbis cogitationibus a quibus cum cecinit receptui, id. Tusc. 3, 15, 33: antequam (orator) in has aetatis (sc. senectutis) veniat insidias, receptui canet, Quint. 12, 11, 4.!*? Examples for the signif. to practice magic, to charm, etc., found in the derivv. cantus, canto, etc., are entirely wanting in this verb.

Latin > French (Gaffiot 2016)

cănō,⁸ cĕcĭnī, cantum, canĕre.
    I intr.,
1 [en parl. d’hommes] chanter : canere ad tibicinem Cic. Tusc. 1, 3, chanter avec accompagnement de la flûte ; absurde Cic. Tusc. 2, 12, chanter faux || [diction chantante des orateurs asiatiques] Or. 27
2 [animaux] : [chant de la corneille, du corbeau] Cic. Div. 1, 12 ; [du coq] Cic. Div. 1, 74 ; des grenouilles] Plin. 8, 227
3 [instruments] résonner, retentir : modulate canentes tibiæ Cic. Nat. 2, 22, flûtes rendant un son mélodieux ; cum symphonia caneret Cic. Verr. 2, 3, 105, alors que résonnaient les concerts ; tubæ cornuaque ab Romanis cecinerunt Liv. 30, 33, 12, les trompettes et les clairons sonnèrent dans le camp romain ; ut attendant, semel bisne signum canat in castris Liv. 27, 47, 3, qu’ils observent si le signal de la trompette retentit une fois ou deux fois dans le camp, cf. 1, 1, 7 ; 24, 15, 1 ; 28, 27, 15 ; [fig.] neque ea signa audiamus, quæ receptui canunt Cic. Rep. 1, 3, et n’écoutons pas le signal de la retraite
4 jouer de (avec abl.) : fidibus Cic. Tusc. 1, 4, jouer de la lyre ; ab ejus litui, quo canitur, similitudine nomen invenit (bacillum) Cic. Div. 1, 30, (le bâton augural) a tiré son nom, lituus, de sa ressemblance avec le lituus dont on joue, le clairon ; cithara Tac. Ann. 14, 14, jouer de la cithare.
    II tr.,
1 chanter : carmen Cic. de Or. 2, 352, chanter une poésie ; versibus Enn. Ann. 214, chanter des vers ; nec tam flebiliter illa canerentur... Cic. Tusc. 1, 85, et l’on n’entendrait pas les chants si plaintifs que voici... || chanter, commémorer, célébrer : ad tibiam clarorum virorum laudes Cic. Tusc. 4, 3, chanter au son de la flûte la gloire des hommes illustres ; quæ (præcepta) vereor ne vana surdis auribus cecinerim Liv. 40, 8, 10, (mes préceptes) que j’ai bien peur d’avoir donnés vainement, comme si je les avais chantés à des sourds || chanter = écrire en vers, exposer en vers : ut veteres Graium cecinere poetæ Lucr. 5, 405, comme l’ont chanté les vieux poètes grecs ; Ascræum cano Romana per oppida carmen Virg. G. 2, 176, chantant à la manière du poète d’Ascra, je fais retentir mes vers à travers les bourgades romaines ; arma virumque cano Virg. En. 1, 1, je chante les combats et le héros... ; motibus astrorum quæ sit causa canamus Lucr. 5, 509, chantons la cause des mouvements des astres ; canebat uti magnum per inane coacta semina... fuissent Virg. B. 6, 31, il chantait comment dans le vide immense s’étaient trouvés rassemblés les principes (de la terre, de l’air, etc.)
2 prédire, prophétiser : ut hæc, quæ nunc fiunt, canere di immortales viderentur Cic. Cat. 3, 18, en sorte que les événements actuels semblaient prophétisés par les dieux immortels, cf. Sest. 47 ; Div. 2, 98 ; Virg. En. 3, 444 ; 8, 499 ; Hor. O. 1, 15, 4 ; S. 1, 9, 30 ; Tib. 2, 5, 16 || [avec prop. inf.] : fore te incolumem canebat Virg. En. 6, 345, il prédisait que tu serais sain et sauf, cf. 7, 79 ; 8, 340 ; Liv. 1, 7, 10 ; 26, 5, 14, etc.; nec ei cornix canere potuit recte eum facere, quod populi Romani libertatem defendere pararet Cic. Div. 2, 78, une corneille ne pouvait lui annoncer qu’il faisait bien de se préparer à défendre la liberté du peuple romain ; hoc Latio restare canunt Virg. En. 7, 271, les devins annoncent que cette destinée est réservée au Latium
3 jouer d’un instrument, faire résonner (retentir) : omnia intus canere Cic. Verr. 2, 1, 53, jouer tout à la sourdine [en parl. d’un joueur de luth qui se contente de toucher les cordes de la main gauche, c.-à-d. en dedans, de son côté ; tandis que les faire vibrer de la main droite avec le plectrum, c’est foris canere : Ps. Ascon. Verr. 2, p. 173 Baiter ] ; classicum apud eum cani jubet Cæs. C. 3, 82, 1, il donne l’ordre que les sonneries de la trompette soient faites près de lui [marque du commandt] ; tubicines simul omnes signa canere jubet Sall. J. 99, 1, il donne l’ordre que les trompettes exécutent tous ensemble leurs sonneries [signa canere jubet Sall. C. 59, 1, signa peut être ou sujet ou compl. direct] || bellicum me cecinisse dicunt Cic. Phil. 7, 3, ils disent que j’ai donné le signal de la guerre (Mur. 30) ; ubi primum bellicum cani audisset Liv. 35, 18, 6, aussitôt qu’il aurait entendu retentir le signal de la guerre [mais (Thucydides) de bellicis rebus canit etiam quodam modo bellicum Cic. Or. 39, (Thucydide) dans les récits de guerre semble même faire entendre des sonneries guerrières, bellicum, acc. n. de qualif.] || tuba commissos canit ludos Virg. En. 5, 113, la trompette annonce l’ouverture des jeux ; ut (bucina) cecinit jussos inflata receptus Ov. M. 1, 340, quand (la trompe) dans laquelle il a soufflé a sonné l’ordre de la retraite. parf. arch. canui Serv. Georg. 2, 384 ; canerit = cecinerit Fest. 270, 32 || impér. cante p. canite Saliar. d. Varro L. 6, 75 || forme caniturus décad. : Vulg. Apoc. 8, 13.

Latin > German (Georges)

cano, cecinī, cantum, ere (vgl. griech. κανάζω, ich töne, got. hana, Hahn), Töne von sich geben, tönen, I) intr.: A) mit der Stimme, 1) v. Menschen, singen, canere voce, Cic. u. Gell.: canere ad tibicinem, Cic.: simplex canendi ratio, Quint. – u. in der Rhetor. von fehlerhafter singender Aussprache des Redners, singen, cum inclinatā ululantique voce more Asiatico canere coepisset, quis eum ferret etc., Cic. or. 27. – 2) von Tieren, a) v. Vögeln, singen, schlagen, merula canit aestate, hieme balbutit, Plin. – od. heulen, v. der Eule, Varr. LL. – krähen, v. Hahn, v. Raben, v. der Krähe, Cic. u.a.: u. so gallina cecinit, krähte wie ein Hahn (als Portentum), Ter. – b) v. Fröschen, quaken, Plin. 8, 227. – B) musikalisch ertönen, sich hören lassen, 1) v. Menschen, auf etw. spielen, blasen, a) übh.: c. fidibus, Cic.: nervis, Augustin.: tibiā, Quint.: conchā (v. Triton), Plin.: citharā ludicrum in modum, Tac.: harum una voce, alia tibiis, tertia lyrā canebat, Myth. Lat. 2, 101: bene, male, Plin. ep.: absurde, Cic. – b) insbes., als milit. t. t., canere receptui, zum Rückzuge blasen, s. 1. receptus. – 2) v. Instrumenten, ertönen, tubae utrimque canunt, Plaut.: tubae cornuaque cecinerunt, Liv.: signum od. classicum canit, das Zeichen zum Aufbruch, Angriff usw. ertönt Acc. fr., Liv. u.a. (s. Weißenb. Liv. 4, 31, 3. Fabri Liv. 23, 16, 12): symphonia canit, Cic.: lyra canit, Iul. Val.: m. Adv., torvum canentibus classicis, Amm. – 3) v. Örtl., ertönen, silvae canunt undique avibus, Lucr. 1, 256. – II) tr.: A) mit der Stimme singen, 1) mit homogenen Objekten, singen, od. Singbares verfertigen = in Musik setzen, komponieren, carmen, Cic.: suo ritu carmen, Curt.: versus, Cic.: neniam, Suet.: verba ad certos modos, Ov. – 2) mit besondern, bestimmten Objekten, a) v. Menschen, singen, besingen, singend verherrlichen, im Liede preisen, ad tibiam clarorum virorum laudes atque virtutes, Cic.: suas et imperatoris laudes, Liv.: laudem victorum, Phaedr.: seu deos regesve canit (Pindarus), Hor.: reges et proelia, Verg.: regum facta, Hor.: maxima bella et clarissimos duces, Quint. – dann auch preisen, verherrlichen übh. (ohne an Gesang od. Gedicht zu denken), amicitiam suam et Metrodori gratā commemoratione, Sen. ep. 79, 15. – b) v. Tieren, hören lassen, verkünden, anser Gallos adesse canebat, Verg.: et veterem in limo ranae cecinere querelam (nach alter Weise gesprochen kekinere kuerelam, Nachahmung des aristophonischen βρεκεκεκέξ), Verg. – B) auf einem musikalischen Instrumente: a) von Menschen, spielen, blasen, canere classicum, Caes., od. signum, Liv., den Soldaten mit der Trompete das Zeichen geben (zur Versammlung, zum Abmarsche usw.): so auch bellicum c., s. bellicus: intus c. omnia, alles auf der innern Seite der Cithara spielen (vom aspendischen Citharaspieler), Cic. II. Verr. 1, 53; dah. sprichw., hoc carmen hic tribunus plebis non vobis, sed sibi intus canit, d.h. denkt bei diesen Äußerungen bloß an seinen eigenen Vorteil, Cic. agr. 2, 68. – b) von der Musik, tönen, ertönen lassen, Quint. 1, 10, 24. – C) übtr., übh. (urspr. in Versen, dann auch in Prosa) verkünden, a) von Gottheiten, Sehern, Orakeln u. deren Priestern, Weissagevögeln usw. = als Weissagung, Warnung, Orakel verkünden, weissagen, vorhersagen (s. Bünem. Lact. 1, 4, 3. p. 25), ut haec quae nunc fiunt canere di immortales viderentur, Cic.: ut caneret fera fata Nereus, Hor.: quod puero canit anus, Hor. – m. folg. Acc. u. Infin., te mihi mater, veridica interpres deûm, aucturum caelestium numerum cecinit, Liv.: nec ei cornix canere potuit recte eum facere, quod etc., keine Krähe konnte ihn belehren, Cic. – b) von Lehrern (Philosophen), als Lehre verkünden, vortragen, c. praecepta, Hor.: quae diu latuere, canam, Ov.; vgl. Orelli Hor. sat. 2, 4, 11. – c) v. der Fama = ausposaunen, Fama facta atque infecta canens, Verg. Aen. 4, 190: Fama digna atque indigna canit, Val. Flacc. 2, 117. – / arch. Perf. canui, nach Serv. Verg. georg. 2, 384: canerit, Augustal. libri bei Fest. 270 (a) 32: Fut. canebo, Itala (Lugd.) iud. 7, 18. – synkop. Imperat. cante für canite, Vers. Sal. b. Varr. LL. 7, 27. – Partic. Fut. act. ungew. canitūrus, Vulg. apoc. 8, 13. – Genet. Plur. des Partic. Praes. canentum, Lucr. 4, 583 u. 5, 1383. Coripp. Iustin. 3, 42. – canīt gemessen, b. Verg. Aen. 7, 398.

Latin > Chinese

cano, is, cecini, cantum, canere. 3. :: 唱。先說。— versus 吟詩。作詩。— tuba 吹號筒。— regem 舉揚國君。— sibi intus 暗謀己益。— ad tibiam 以唱陪笛。— fidibus 彈絃。— signa vel bellicum 吹號筒令交戰。— receptui 出令收兵。Quidquid fama canit 人所揚之名聲。Jam toto orbe nomen canitur meum 吾名已揚于普世。

Translations

sing

Afrikaans: sing; Albanian: këndoj; Ambonese Malay: manyanyi; Amharic: ዘፈነ; Western Apache: ha’do’aał; Arabic: غَنَّى; Egyptian Arabic: غنى; Moroccan Arabic: غنى; Aragonese: cantar; Aramaic Syriac: ܙܡܪ; Armenian: երգել; Aromanian: cãntu; Assamese: গোৱা; Asturian: cantar; Atikamekw: nakamo; Aymara: jailyinya; Azerbaijani: oxumaq, çağırmaq, ötmək; Basque: abestu, kantatu; Belarusian: спява́ць, заспява́ць; Bengali: গাওয়া; Berber Tashelhit: ttirir; Breton: kana; Bulgarian: пе́я; Burmese: သီချင်း ဆို, “say a song”); Buryat: дуулаха; Catalan: cantar; Chechen: лекха; Chichewa: kuimba; Chinese Cantonese: , 唱歌; Chinese Mandarin: / ; Corsican: cantà; Crimean Tatar: yırlamaq; Czech: zpívat; Dalmatian: cantur; Danish: synge; Dolgan: ыллаа; Dutch: zingen; Elfdalian: kweðå, sjungga; Emilian: kantēr; Esperanto: kanti; Estonian: laulma; Even: икэ̄дэй; Evenki: икэ̄демӣ, давла̄демӣ; Faroese: syngja; Finnish: laulaa; Franco-Provençal: chantar; French: chanter; Friulian: cjantâ; Galician: cantar; Georgian: მღერის, მღერა; German: singen; Gothic: 𐌻𐌹𐌿𐌸𐍉𐌽, 𐍃𐌹𐌲𐌲𐍅𐌰𐌽; Greek: τραγουδάω, τραγουδώ, άδω, ψέλνω, κελαηδώ; Ancient Greek: ἀείδω, ᾄδω, ὑμνέω; Greenlandic: erinarsorpoq; Guaraní: purahéi; Gujarati: ગાવું; Haitian Creole: chante; Hausa: rera; Hawaiian: mele; Hebrew: שָׁר; Hindi: गाना; Hungarian: énekel; Icelandic: syngja; Ido: kantar; Indonesian: bernyanyi, menyanyi, berkicau; Ingrian: laulaa; Ingush: лакха; Interlingua: cantar; Irish: can; Istro-Romanian: cântå; Italian: cantare; Japanese: 歌う, 鳴く; Kaitag: булчӏа́на; Kalmyk: дуулх; Kannada: ಗಾನಮಾಡು; Karaim: йырламакъ; Karelian: pajattua; Kashmiri: گؠوُن; Kashubian: spiéwac; Kazakh: өлең айту, өлеңдету; Khakas: ырлирға, сарнирға; Khiamniungan Naga: tsūi; Khmer: ច្រៀង; Kituba: yimba, yimbila; Korean: 노래하다, 부르다, 노래 부르다; Central Kurdish: گۆرانی وتن; Kyrgyz: ырдоо; Ladin: cianter, cianté, ciantà; Lao: ຮ້ອງເພງ, ຮ້ອງ; Latin: cano, canto; Latvian: dziedāt; Lingala: yémba, koyemba, konzemba; Lithuanian: dainuoti, giedóti; Lombard: cantà; Low German: singen; Luganda: okuyimba; Luxembourgish: sangen; Macedonian: пе́е; Maguindanao: sengal; Malay: menyanyi; Malayalam: പാടുക; Maltese: kanta, għanna; Manchu: ᡠᠴᡠᠯᡝᠮᠪᡳ; Manx: kiaull; Maori: waiata, korihi; Maranao: sengal; Marathi: गाणे; Mariupol Greek: трагудъу́; Megleno-Romanian: cǫnt; Middle English: singen; Mirandese: cantar; Mongolian Cyrillic: дуу дуулах, магтан дуулах, дуулах; Nahuatl: cuīca; Nanai: икэрэ-; Navajo: hataał; Neapolitan: cantà; Nepali: गाउनु; Ngazidja Comorian: uheza; Norman: chanter; North Frisian: schong; Northern Ohlone: harwec, sá̄weknek; Northern Sami: lávlut; Norwegian Bokmål: synge; Norwegian Nynorsk: syngja; Nǀuu: ǂheeke; Occitan: cantar; Odia: ଗାଇବା; Ojibwe: nagamo; Old Church Slavonic Cyrillic: пѣти; Old Dutch: singan; Old East Slavic: пѣти; Old English: singan, āgalan; Old Occitan: chantar; Old Saxon: singan; Ossetian: зарын; Ottoman Turkish: چاغرمق, اوقومق; Pannonian Rusyn: шпивац; Papiamentu: kanta; Pashto: سندرې ويل; Classical Persian: آوَاز خْوَانْدَن, خْوَانْدَن, سُرُودَن; Persian Dari: آوَاز خوَانْدَن, خوَانْدَن, سُرُودَن; Iranian Persian: آواز خوانْدَن, خوانْدَن, سُرودَن; Polish: śpiewać, zaśpiewać; Portuguese: cantar; Purepecha: pireni; Quechua: takiy, takii; Romanian: cânta; Romansch: chantar; Russian: петь, спеть; Sanskrit: गायति; Scottish Gaelic: seinn, gabh òran, ceileir; Serbo-Croatian Cyrillic: пе̏вати, пје̏вати; Serbo-Croatian Roman: pȅvati, pjȅvati; Shor: сарнарға, ырларға; Sicilian: cantari; Sindhi: ڳائڻ; Sinhalese: ගයනවා; Slovak: spievať; Slovene: peti, zapeti; Somali: heesid; Lower Sorbian: spiwaś; Upper Sorbian: spěwać; Sotho: bina; Southern Altai: кожоҥдоор, сарындаар; Spanish: cantar; Sranan Tongo: singi; Sundanese: kawih, kawih; Swahili: kuimba; Swedish: sjunga; Sylheti: ꠉꠣꠃꠣ; Tagalog: kanta, kumanta; Tajik: хондан, сурудан кардан; Tamil: பாடு; Tatar: җырларга; Tausug: mag-bāt; Telugu: పాడు; Tetum: nanu; Thai: ขับร้อง, ร้องเพลง, ร้อง; Tibetan: གཞས་གཏོང; Tocharian B: pi-; Tofa: ырлаар; Tok Pisin: singsing; Tumbuka: kwimba; Turkish: şarkı söylemek, ırlamak, küylemek; Turkmen: saýramak; Tuvan: ырлаар; Ugaritic: 𐎇𐎎𐎗; Ukrainian: співа́ти, заспіва́ти; Urdu: گانا; Uyghur: ئىرلىماق, ناۋا قىلماق, ناخشا ئېيتماق; Uzbek: kuylamoq, qoʻshiq aytmoq; Vietnamese: hát, hót; Volapük: kanitön; Walloon: tchanter; Welsh: canu; West Frisian: sjonge; White Hmong: hu nkauj; Wolof: woiy; Written Oirat: ᡑᡇᡇ᠌ᠯᠠᡍᡇ; Xhosa: cula; Yakut: ыллаа; Yao: kujimba; Yiddish: זינגען; Yoruba: rin; Yucatec Maya: k'aay; Záparo: uranu; Zealandic: zienge; Zulu: cula